้ว ยังรู้ว่านางเสียเปรียบให้กับเจ้าหมอแซ่หรงนั่นหลายครั้งดังนั้น เจ้าหมอนั่นทำให้นางสับสน หลอกลวงนางอีกครั้งแล้วหรือ?บัดซบ โมโหจะตายแล้วอวิ๋นเหลียนที่รู้สึกตนเองตกหลุมพราง เมื่อนางเห็นใบหน้าโอ้อวดความรักหวานฉ ่าของเยี่ยนอวี๋ก็อยากจะฉีกทึ้งใบหน้านางให้กระจุย
มารดามันเถอะมีผู้ชายแล้วเจ๋งมากหรือไงฮึก็เจ๋งมากจริงๆ สินะ ไม่รู้ว่าเจ้าคนบัดซบสมควรตายนั่นโผล่มาจากไหน เริ่มเป็นศัตรูกับนางดั้งแต่เมื่อสามหมื่นปีที่แล้ว ทำเอาแผนการทั้งหมดที่ราบรื่นของนางกลายเป็นอุปสรรคไปหมดความรู้สึกเช่นนี้… ทำให้อวิ๋นเหลียนรู้สึกจุกอกจริงๆทั้งๆ ที่นางมาถึงขั้นสุดท้ายแล้ว ขั้นสุดท้ายแล้วสุดท้าย… จุดสุดท้ายมักจะพลาดเสมอหรงอี้ผู้รักษาประตูตบลูกบอลที่นางเตะเข้าประตูกลับตรงสู่จุดเริ่มต้นทุกครั้ง…“น่าโมโหจริงๆ”อวิ๋นเหลียนที่สภาพจิตใจพังทลายอย่างสิ้นเชิงลุกเป็นไฟ แสดงให้เห็นถึงอาการโมโหจนควันออกหูเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เห็นดังนั้นประหลาดใจยิ่งนัก “ว้าววว”อวิ๋นเหลียนเงยหน้าเมื่อได้ยินเสียง นางมองเด็กน้อยเขม็งทันทีเผยสีหน้าเคียดแค้นราวกับเห็นเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่มีหน้าตาคล้ายต้าซือมิ่งเป็นต้าซือมิ่งไปแล้ว พยายามใช้สายตาพิฆาตมองเยี่ยนเสี่ยวเป่า
สุดท้าย…“แสบ”เด็กน้อยผู้อ่อนโยนกลับลงมืออย่างไม่อ่อนโยนเลย เขาสั่งให้ดอกไม้รสหมาล่าดอกน้อยดอกหนึ่งบานในดวงตาของอวิ๋นเหลียนแล้วครานี้เอง…“โอ๊ย!” อวิ๋นเหลียนร้องโหยหวนเพราะความแสบร้อนอย
