่างไม่ต้องสงสัยเด็กน้อยผู้อ่อนโยนเอ่ยขึ้นว่า “จ้อง เป่า แสบ ตาบอด”จิ่วอิงที่อุ้มเด็กน้อยพลันรู้สึกว่าดวงตาทั้งสิบแปดดวงของตนเองจู่ๆ ก็แสบร้อนเล็กน้อย ไม่รู้เป็นเพราะอะไรเหมือนกัน ทั้งๆ ที่มันไม่ได้มองเจ้าตัวน้อยเลยในขณะเดียวกัน…“สวรรค์กำหนด”ตี้จวิ้นผู้รับผิดชอบงานเก็บกวาดก็ทำให้สวรรค์เก้าชั้นฟ้าที่กำลังระเบิดและแตกร้าวกลับมาเสถียร ถึงอย่างไรอวิ๋นเหลียนผู้ซึ่งทำให้เกิดการพังทลายนี้ก็ถูกจับแล้ว
รอยแยกที่แผ่กระจายไปทั่วทั้งสวรรค์เก้าชั้นฟ้าค่อยๆ สมานกลับมาภายใต้การควบคุมของตี้จวิ้น มันค่อยๆ ฟื้นฟูอย่างเป็นระเบียบและมั่นคงอีกครั้ง ทำให้เหล่าทวยเทพที่ดูถึงตรงนี้โล่งอก“การทำลายครั้งนี้แม้จะเกิดขึ้นอย่างรุนแรง แต่กลับจบอย่างรวดเร็ว คงไม่ได้ทำให้เกิดความเสียหายมากมายนัก” หงส์เทพสูดลมหายใจเข้าเบาๆ เงยหน้ามองร่างองค์หลากสีนั่นอีกคราศึกครานี้… จบลงอย่างรวดเร็ว เทพมากมายยังไม่ทันรู้เรื่องว่าเกิดอะไรขึ้น การต่อสู้ก็จบลงแล้ว จำได้แค่ว่าเหล่าขุนเขาและท้องทะเลออกโรงอีกครั้ง แต่ก็ไม่เห็นว่าพวกมันลงมืออย่างไรแต่ว่า… มีเรื่องหนึ่งที่พวกเขาจดจำได้อย่างตราตรึง ปฐมราชินีเด็ดขาดมากเพียงแค่เมื่อครู่นี้ ชั่วขณะที่ปฐมราชินีถอนพลังศักดิ์สิทธิ์ของตนเอง… อันที่จริงทวยเทพรู้สึกเหมือนกับว่าพวกเขากำลังพังทลายจากด้านในแล้ว ทว่าความรู้สึกเช่นนี้เพิ่งจะเกิดขึ้น ทุกอย่างก็จบลงแล้วเหล่าทวยเทพไม่แปลกใจเลย หากไม่ใช่เพรา
