ม่นางสีหน้าเยือกเย็นของเยี่ยนอวี๋สลายไปทันที นางจูบศีรษะของเด็กน้อยเบาๆ “เสี่ยวเป่าเก่งจังเลย ช่วยน้องจวิ้นของเจ้าไว้ได้ทันกาล”“ฮี่…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ถูกชื่นชมดีใจเป็นอย่างมากตี้จวิ้นที่ถูกเอ่ยถึงเกาศีรษะ รู้สึกเขินอายเล็กน้อยเซ่าเฮ่าถามขึ้นว่า “นายท่าน ไท่เฮ่าพวกเขาเป็นอะไรไปหรือ”“นั่นน่ะสิ รู้สึกเหมือนกับว่าไม่ได้ต้องอาคม” ตี้จวิ้นพูดความใจในออกมานอกจากนี้… ตี้จวิ้นยังถามเสียงขรึมว่า “ร่างสีแดงเมื่อครู่นี้หายไปแล้วจริงหรือ”เยี่ยนอวี๋นำร่างของไท่เฮ่าที่ถูกปิดผนึกไว้ออกมา ผนึกบนนั้นก็ค่อยๆ สลายไป เพราะตี้จวิ้นคลายผนึกแล้ว
เหล่าทวยเทพที่ยังไม่แยกย้ายแต่พากันคุกเข่าลงเงยหน้ามองไท่เฮ่า ยังคงเต็มไปด้วยคำถาม ไม่รู้ว่าเมื่อครู่นี้เกิดอะไรขึ้นตี้จวิ้นยื่นมือไปจับชีพจรของไท่เฮ่า พบว่าเขาไร้ซึ่งชีพจรแล้วภาพที่จินตนาการไว้ดับสูญ เดิมทีเขาคิดว่าหลังจากหลุดจากการควบคุมแล้ว ไท่เฮ่าที่แท้จริงจะกลับมาเขาหวังลมๆ แล้งๆ ไปเอง…ถึงอย่างไรวิญญาณของไท่เฮ่าก็ผสานกับวิญญาณนั่นแล้ว พูดให้ถูกก็คือวิญญาณนั่นก็คือไท่เฮ่าเรื่องนี้เห็นได้ชัดว่าหนี่ว์วาเทาเที่ยไม่รู้ มิเช่นนั้นนางคงไม่สามารถกลืนกินอวิ๋นเหลียนอย่างโหดร้ายเช่นนั้น ทว่า…เยี่ยนอวี๋อดพูดไม่ได้ว่า “อวิ๋นเหลียนเมื่อครู่นี้เป็นเพียงวิญญาณแยกอีกดวงหนึ่ง ร่างจริงของนางไม่ได้มา”“อะไรนะ?” ซีหวังหมู่ไม่เข้าใจตี้จวิ้นกลับพยักหน้า “มิน่าเล่า”“ที่แท้เป็นแค่ว
