“ไม่เจียมตัว”เสียงอันโหดเหี้ยมที่ดังออกมาจากแสงสีแดงยังคงเหิมเกริม เห็นได้ชัดว่ามันไม่คิดว่าตนเองจะถูกล้อมสังหาร ยังคงจู่โจมใส่ตี้จวิ้นพวกเขาทั้งสามอย่างไร้ซึ่งความหวาดกลัวสุดท้าย…แซ่ดแสงสีม่วงเข้มกัดกร่อนลำแสงสีแดงนับไม่ถ้วน“เป็นไปไม่ได้”วิญญาณที่กลายร่างเป็นเงาสีแดงกลางอากาศอย่างรวดเร็ว มองไปที่ทางเข้าจักรวาลดั้งเดิมอย่างเหลือเชื่อ มันมองไปที่ปฐมราชินีเยี่ยนออกจากจักรวาลดั้งเดิมเหมือนกับผ้าไหมหลากสีเซ่าเฮ่าในครานี้ เขาคารวะเยี่ยนอวี๋ด้วยความประหลาดใจปนดีใจ “นายท่าน”ในขณะเดียวกัน เยี่ยนอวี๋ที่ยกมือขึ้นป้อนโอสถให้หยวนสื่อเทียนจุนก็เรียกตี้จวิ้นมาข้างๆ“อาจารย์” ตี้จวิ้นเองก็ประหลาดใจและดีใจมากจนร่วงลงมาจากม้าฮวนซู
หากไม่ใช่เพราะเซ่าเฮ่าประคองเขาไว้ทันกาล เขาคงร่วงลงไปสวรรค์ชั้นหนึ่งแล้ว…ทว่าเยี่ยนอวี๋ในครานี้ก็ไม่ได้ตอบตี้จวิ้น นางนำร่างของไท่เฮ่าที่ถูกปิดผนึกไว้เก็บเข้าไปในกระเป๋าของนางเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่วิ่ง ‘เตาะแตะ’ ออกมาจากในจักรวาลดั้งเดิม เขาก็กอดขาของท่านแม่เขาไว้ และยังมองไปที่ตี้จวิ้นที่หน้าโชกเลือด“น้องจวิ้น?”“ข้าเอง” ตี้จวิ้นเช็ดเลือดบนหน้าผาก พูดขึ้นว่า “ขอบใจพี่เสี่ยวเป่าที่ช่วยไว้ทันกาล” มิเช่นนั้นหน้าผากของเขาคงทะลุเป็นรูเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ได้รับคำขอบคุณ เขาก็เชิดใบหน้าน้อยๆ ขึ้นอย่างภาคภูมิ “พี่ ปกป้อง น้องจวิ้น”“ใช่ๆๆ ขอบคุณท่านที่ปกป้อง” ตี้จวิ้นพูดพลางหัวเราะออกม
