าแต่เสียงหัวเราะของตี้จวิ้นทำให้เงาร่างกลางอากาศนั่นต้องตบหน้าตนเองอย่างแรงกว่าเดิม “เยี่ยนอวี๋ เจ้าทำลายพลังของข้าได้อย่างไร”“ไม่มีสิ่งใดที่นายท่านของเราทำมิได้” ซีหวังหมู่ที่กระโดดออกมาตอบและปรากฏตัวขึ้นทันทีเงาร่างนั่นกลับไม่ได้สนใจซีหวังหมู่ ยังคงจ้องเยี่ยนอวี๋ “เขาแน่ๆเจ้าแซ่หรงนั่นช่วยเจ้าอีกแล้ว ใช่หรือไม่? ต้องใช่แน่ๆ ต้องใช่แน่ๆ”
เงาร่างที่ไม่รอเยี่ยนอวี๋ตอบก็ทึกทักไปเองค่อยๆ ก่อร่างเป็นมนุษย์หน้าตานั้นกลับทำให้เยี่ยนอวี๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย เพราะว่าเงาร่างที่กลายเป็นมนุษย์ในบัดนี้คล้ายคลึงกับกู้หยวนซูในครานั้น เกรงว่านี่คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญอีกทั้งกู้จื่อเฟิงที่เพิ่งเดินออกมาจากจักรวาลดั้งเดิมก็รู้สึกเช่นเดียวกันทว่าไม่ว่าเยี่ยนอวี๋หรือว่ากู้จื่อเฟิง พวกเขาก็ไม่ได้พูดถึง เพียงแค่มองเงาร่างมนุษย์กลางอากาศนั่นอย่างเยือกเย็นเงาสีแดงที่เปล่งแสงสีดำจางๆ ออกมา นางสงบสติอารมณ์ลงแล้วและยังยิ้มหยันให้เยี่ยนอวี๋ “เขาช่างรักเจ้าเสียจริงๆ น่าเสียดายที่ตอนนี้เขาแค่ดูแลตนเองยังไม่ไหว คงไม่มีเวลาดูแลผู้อื่น แม้เจ้าจะต้านทานพลังของข้าได้ก็ต้องตาย”“ไร้สาระ” ซีหวังหมู่รู้สึกว่าร่างเงานี้สมองมีปัญหาแต่แล้ว…ตูมเงาสีแดงกลับซัดลำแสงสีแดงมาทางซีหวังหมู่อย่างหยิ่งผยองทว่าลำแสงสีแดงยังไม่โจมตีโดนซีหวังหมู่ก็ถูกเยี่ยนอวี๋สะบัดแขนเสื้อใส่สลายไปโดยแทบไม่ต้องออกแรงทำเอาร่างสีแดงตะลึงจนร้องเสียงหลง “เจ้า…
