”
“ลงมา” เยี่ยนอวี๋ที่สลับมืออีกข้างจับเงาสีแดงไว้ไม่ได้ปล่อยให้เงาสีแดงพล่าม นางกักขังบริเวณที่ที่เงาสีแดงอยู่ทันที“ฝันไปเถอะ!” เงาสีแดงแตกสลายอย่างรวดเร็ว และแทรกซึมเข้าไปในความว่างเปล่า เห็นได้ชัดว่ามันมิอาจถูกกักขังได้จริงๆแต่เยี่ยนอวี๋เดินออกมาแล้วและบัญชาว่า “ข้าบอกให้เจ้าลงมา!”ชู่ลำแสงสีแดงนับไม่ถ้วนที่แตกสลายออกก็รวมตัวกันอีกครั้งกลางอากาศ และถูกพลังบางอย่างที่แข็งแกร่งฉุดลงมา อีกเพียงพริบตาก็จะถูกเยี่ยนอวี๋ลากลงมาข้างนายท่านแล้วร่างสีแดงคำรามด้วยความโมโห “ให้ตายเถอะ เจ้าควบคุมพลังของข้าได้อย่างไร เจ้าได้สิ่งใดมากันแน่”“การตระหนักรู้ในการกำจัดเจ้า” เยี่ยนอวี๋ที่พูดด้วยน ้าเสียงราบเรียบ ปลายนิ้วของนางหลั่งกลิ่นอายมรณะแดนมืดจางๆ ออกมามันเกี่ยวรัดร่างสีแดงอย่างต่อเนื่อง “จงสูญสิ้น”“ฝันไปเถอะ” ร่างสีแดงที่พยายามดิ้นรนนั้นยังไหลออกมาจากฝ่ามือแห่งพลังของเยี่ยนอวี๋และซ่อนตัวเข้าไปกลางอากาศกลายเป็นแสงริบหรี่เยี่ยนอวี๋เห็นดังนั้น มืออีกข้างคว้าไปในอากาศ แต่ในขณะเดียวกัน…
กรูๆหนี่ว์วาเทาเที่ยที่จู่ๆ ปรากฏขึ้นกลางอากาศกลืนกินแสงที่กำลังสลายหายไปเหล่านั้นภายในคำเดียว“นายท่านระวัง!” เสียงอุทานของซีหวังหมู่ยังไม่ลืมที่จะจับเด็กน้อยไว้แน่น กลัวว่าเจ้าตัวน้อยคนนี้จะวิ่งออกไป ทำพวกเขาตกใจตายอีกทว่าหนี่ว์วาเทาเที่ยที่กลืนลำแสงสีแดงที่หนีไปนั้นกลับไม่ได้อ้าปากอีกครั้ง แค่มองเยี่ยนอวี๋นิ่งๆ ดว
