งตาเอ่อล้นไปด้วยน ้าตาหนี่ว์วาเทาเที่ยที่แอบดูทุกอย่างที่เกิดขึ้น แม้ยังคงไม่อยากจะเชื่อว่าภารกิจที่ตนเองทำมาตลอดสิบล้านปีเป็นเพียงแผนการอันชั่วร้ายแต่เงาสีแดงนี้ควบคุมท่านพี่ของนางไว้คือความจริง มันมุดออกมาจากร่างกายของท่านพี่ของนาง นางเห็นกับตาตนเอง นางย่อมไม่ปล่อยให้ลำแสงสีแดงนี้หนีไปเพียงแต่ว่า…“ท่านพี่ เขา…”ใบหน้าหนี่ว์วาที่เต็มไปด้วยน ้าตา นางอยากจะยืนยันกับเยี่ยนอวี๋ว่านางไม่มีท่านพี่แล้วใช่หรือไม่เยี่ยนอวี๋มองนางเงียบๆ พยักหน้าเบาๆ“ท่านพี่!”
หนี่ว์วาคำราม ร่างแกะของนางกำลังแตกร้าวเพราะว่าร่าง ‘ประกอบ’ ร่างนี้ เห็นได้ชัดว่าแสงสีแดงนั่นเป็นผู้ที่ช่วยนางประกอบ ดังนั้นจึงไม่สามารถย่อยสลายแสงสีแดงเหล่านั้นได้ตูมลำแสงสีแดงอันอ่อนแอไหลออกมาจากร่างกายของนางอีกคราและยังหยิ่งผยองยิ่งนัก “เป็นแค่หุ่นเชิดยังคิดจะกลืนกินข้า? ฝันไปเถอะ”น่าเสียดาย… นางเพิ่งจะแสดงความหยิ่งผยองเสร็จ“โดดเดี่ยว นิรันดร์”เจ้าแม่หนี่ว์วาที่เอ่ยขึ้นทีละคำ แม้ใบหน้าของนางเองก็กำลังแตกร้าว แต่แสงสีดำที่ไหลออกมาจากใบหน้าของนางกลับเกี่ยวรัดแสงสีแดงทั้งหมดที่จะไหลสลายไปในชั่วขณะนั้นไว้“ออกไปซะ!”ลำแสงสีแดงสะเทือนกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์อันพิสดารออกมา น่าเสียดาย…กรูหนี่ว์วาเทาเถี่ยที่กำลังแตกสลายทั้งเกี่ยวรัด ปิดล้อม ปิดผนึกและกำจัดลำแสงสีแดงอย่างต่อเนื่อง
“ไสหัวไปซะ! บัดซบ!…” เสียงของลำแสงสีแดงเห็นได้ชัดว่าเริ่มร้อนรนจนโม
