ลังศักดิ์สิทธิ์เหมือนสายลมในฤดูใบไม้ผลิ สดชื่นและอบอุ่นทำให้แม้แต่หงส์เทพก็เงยหน้ามองมารฝูหมัวอย่างชะงักงัน อดปฏิเสธคำว่า ‘มาร’ ที่เรียกไม่ได้ไม่มีทางเป็นมาร นี่คือจักรพรรดิฝูซีจริงๆ
ทวยเทพทั้งหมดที่เดิมทีระวังตัวเพราะคำพูดของเทียนตี้ ล้วนมั่นใจว่าเขาไม่ใช่มาร แต่คือจักรพรรดิฝูซีจริงๆ จากพลังศักดิ์สิทธิ์ที่แผ่ซ่านออกมาทว่า… ไม่ว่าฝูซีจะมาไม้ไหน เทียนตี้ก็แค่มองดูเขาเงียบๆเหมือนกับดูตัวตลกจักรพรรดิฝูซีขมวดคิ้วเล็กน้อย “ทำไมหรือ ตี้จวิ้นเจ้ายังคงรู้สึกดื้อรั้น คิดว่าทั้งหมดนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเจ้าแซ่หรงคนนั้นหรือ”“เดิมทีข้าก็เคยสงสัยเช่นนั้นจริงๆ แต่ท่านรีบร้อนเกินไป” เทียนตี้ยิ้มหยัน “ท่านถึงกับออกมาด้วยตนเองยังจะให้ข้าเชื่อได้อย่างไรว่าอาจารย์พ่อควบคุมท่านและเทพที่เหลือทั้งสี่ไว้”“ข้าก็แค่หลุดจากพันธนาการของเขา เพิ่งตื่นขึ้นมาหลังจากเห็นสัจธรรม” ฝูซีกล่าวอย่างสงบ “เจ้ารู้ดีว่า นอกจากเขา ไม่ว่าจะเป็นสวรรค์เก้าชั้นฟ้าหรือแอตแลน หรือแม้แต่เทียนอวี่ไม่มีผู้ใดที่สามารถต่อต้านปฐมราชินีอีกเป็นคนที่สอง แม้แต่ข้าในตอนนี้ก็ไม่ได้”นี่คือความจริง มิเช่นนั้นเขาก็คงไม่ต้องทำงานหนักขนาดนี้จนถึงยามนี้ และยังคงไม่สามารถสังหารปฐมราชินีเยี่ยนอวี๋คนนี้ได้นอกจากนี้เขาเชื่อว่าเทียนตี้รู้สึกได้ว่าเขาไม่ได้พูดโกหกแต่แล้ว…“เจ้าพูดถูก นอกจากอาจารย์พ่อแล้ว ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดที่สามารถต่อสู้กับอาจารย์ได้อีก เจ้
