นทีที่พวกเขำเห็นสภำพของมือทั้งคู่ของเยี่ยนอวี๋ พวกเขำก็ ‘กระปรี้กระเปร่ำ’ ขึ้นมำทันที ในขณะเดียวกันก็เผยสีหน้ำเคร่งขรึม “เกิดจำกอะไร”“เกรงว่ำจะเป็นเพรำะกำรหำยสำบสูญของหลุมศพ เมื่อครู่นี้ข้ำได้ข่ำวว่ำหลุมศพหำยไปกลำงอำกำศ เทียนตี้เข้ำไปตรวจสอบก็หำยตำมกันไป” หยวนสื่อเทียนจุนคิดว่ำน่ำจะข้องเกี่ยวกับสองเรื่องนี้กู้จื่อเฟิงจึงเขยิบเข้ำไปใกล้เยี่ยนอวี๋เพื่อตรวจดูมือของเยี่ยนอวี๋เพียงแต่ว่ำเขำเพิ่งจะเขยิบตัวเข้ำไป ต้ำซือมิ่งที่เดิมทีนอนนิ่ง จู่ๆเขำก็ขยับตัว แม้จะเล็กน้อยมำกก็ตำม…แต่อินหลิวเฟิงก็สังเกตเห็นแล้ว “ต้ำซือมิ่งจะตื่นแล้วหรือ”“ไหน” หยวนสื่อเทียนจุนมองไปที่หรงจวินโฮ่วที่ถูกเขำเมินเฉยทันที กลับไม่เห็นว่ำมีท่ำทีจะตื่น
แต่อินหลิวเฟิงมั่นใจมำก “เมื่อครู่นี้ขนตำของต้ำซือมิ่งขยับ ขนตำเขำยำวเช่นนั้น เห็นได้ชัดมำก ข้ำไม่ได้ตำฝำดแน่นอน”ก็ได้… หยวนสื่อเทียนจุนเชื่อว่ำอินหลิวเฟิงไม่ได้พูดเท็จ แต่ตอนนี้ยังไม่ตื่นนี่นำ?ทว่ำ… ต้ำซือมิ่งที่ยังไม่ตื่นจริงๆ กลับแสดงปฏิกิริยำจำกจิตใต้ส ำนึกที่ท ำให้จำงอวิ๋นอดขบขันไม่ได้ต้ำซือมิ่งตะแคงไปด้ำนข้ำง โอบภรรยำและลูกน้อยไว้แล้วกู้จื่อเฟิง “…”เขำรู้สึกถึงเจตนำร้ำย นี่คือต้องกำรอวดควำมรักให้เขำดูรึอินหลิวเฟิงที่เดิมทีรู้สึกกังวลทนไม่ไหว เขำโพล่งหัวเรำะทันที“พรืด ข้ำคิดว่ำคงไม่เป็นอะไร ต้ำซือมิ่งไม่มีทำงปล่อยให้กูไหน่ไนสลำยไปหรอก”“แต่เขำเองก็ก ำลังแตกร้ำว” หยว
