“ผู้อยู่เบื้องหลังต้องมีแน่นอน มิเช่นนั้นคงไม่เกิดปัญหาเช่นนี้ จิต เหนือส านึกของเจ้าแม้ข้าอยากจะเคลื่อนไหวก็เป็ นไปไม่ได้ที่จะ เคลื่อนไหวโดยไม่มีกระบวนการ เรื่องนี้คงต้องสืบสาวจากตัวไท่เฮ่า” เยี่ยนอวี๋ป้ อนข้าวต้มคาสุดท้ายให้เด็กน้อยเสร็จก็อุ้มเจ้าตัวน้อยเข้า มาในอ้อมอกและเช็ดปากให้เขา
เอิ๊กกก… เด็กน้อยที่เรอเสร็จแล้วพูดว่า “เอาอีก…”
“พอแล้ว เจ้ากินหมดหม้อแล้ว” เยี่ยนอวี๋ลูบท้องที่ป่องออกมาของ เด็กน้อย รู ้ว่าจริงๆ แล้วเด็กน้อยอิ่มแล้ว แค่อยากกินอีก
เด็กน้อยก็แค่รู ้สึกว่าไม่ได้ทานข้าวร ้อนๆ เช่นนี้มานานแล้วจริงๆ จึงอยากทานอีก ทว่าแม่ไม่ให้แล้ว เขาก็ไม่ได้โวยวาย นอนพิงอยู่ใน อ้อมอกของท่านแม่เงียบๆ
เยี่ยนอวี๋ลูบเด็กน้อยพลางพูดต่อไปว่า “ตอนนี้ศัตรูอยู่ในที่ลับ เราอยู่ในที่แจ้ง ทาได้แต่รอดู แต่ก็ไม่ต้องเป็ นกังวลมาก ถึงอย่างไรรัง เก่าก็ถูกผนึกแล้ว แม้จะทาอะไรก็คงไม่ต่างจากตั๊กแตนหลังฤดูใบไม้ ร่วง อยู่ได้ไม่นาน
นอกจากนี้ พันธะความเป็ นความตายของไท่เฮ่าและเจ้า หากเขา ทาอะไร เจ้าย่อมสัมผัสได้ ดังนั้นเรื่องนี้ใช่ว่าจะเป็ นเรื่องร ้ายเสมอไป”
“อาจารย์หมายความว่าไท่เฮ่ายังมีชีวิตอยู่หรือ” เทียนตี้กลับคิด ไม่ถึงจุดนี้ ถึงอย่างไรสัญชาติญาณของเขาบอกว่าไท่เฮ่ากลับคืนสู่ ธรรมชาติแล้ว อีกทั้งด้วยพันธะความเป็ นความตาย สัญญาติญาณ เช่นนี้ไม่ควรจะผิดพลาดจึงจะถูก
