กีดิ้นรนอย่างทนไม่ไหวอีกต่อไปจึงพบ ‘ความจริง’ครานี้…“ลาก่อน”โลกีตั้งสติได้อย่างรวดเร็วก่อนจะหายตัวไปที่ไกลออกไปเขารู้สึกพอกันทีกับพวกบัดซบเหล่านี้ที่ทรมานเขาแล้ว ทว่าเขาเพิ่งจะหายตัวไปก็รู้สึกเย็นวาบข้างหลังจากนั้น…“ซู่”พลังกลืนกินดึงรั้งโลกีทันที จากนั้น…“ช่วยข้าด้วย!”โลกีร้องด้วยสัญชาติญาณ เขายังโยนเชือกออกไป เชือกเส้นนั้นยังคล้องขาของเยี่ยนอวี๋ไว้อย่างพอดิบพอดี ครานี้เอง…
เยี่ยนอวี๋ที่กอดสองพ่อลูกไว้ถูกดึงไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว จางอวิ๋นเมิ่งและเยี่ยนจื่อเยี่ยที่ถูกนำพาด้วยพลังของนางก็ถูกนางผลักไปให้เทียนตี้ทันที“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์!” เยี่ยนจื่อเยี่ยกลับใช้กิ่งก้านต้นอู๋ถงรัดครอบครัวน้องสาวไว้จางอวิ๋นเมิ่งที่กลายร่างเป็นหงส์ทันทีก็จับบุตรชายคนโตไว้เทียนตี้ย่อมไม่อยู่เฉย เขาปกคลุมจางอวิ๋นเมิ่งสองแม่ลูกไว้ด้วยพลังปกป้อง“หยุด!” ต้าซือมิ่งปล่อยพลังอันแข็งแกร่งออกมาอย่างรวดเร็ว ในขณะเดียวกันก็จับภรรยาไว้แม้เด็กน้อยยังไม่ทันตั้งสติกลับมาได้ แต่ดอกไม้ของเขาตั้งสติได้แล้ว ดอกไม้ดอกใหญ่สีม่วงที่บานอย่างเงียบๆ ก็บานขึ้นข้างหน้าครอบครัวทั้งสามคนแล้วแสงหมอกสีม่วงที่กระจายออกมาเสียงดัง วิ้ง ทำให้เทียนตี้และซีหวังหมู่พวกเขาเห็นชัดว่าตัวที่ปรากฏข้างหลังโลกีคือตัวอะไร“เทาเที่ยฉบับเจ้าแม่หนี่ว์วา?” คำพูดที่อินหลิวเฟิงเอ่ยขึ้นบรรยาย ‘ลักษณะ’ ของสัตว์ประหลาดบางตัวได้อย่าง ‘สมบูรณ์’เพราะว่าสัตว์ประหลาด
