“ข้า…” เยี่ยนอวี๋น ้าตาคลอเหมือนจะพูดอะไรแต่เจ้าแม่หนี่ว์วากล่าวด้วยน ้าเสียงเย็นชาว่า “เจ้าคนแซ่หรง เจ้าไม่มีสิทธิ์พูดที่นี่ หากไม่ใช่เจ้า ทุกอย่างคงจบไปนานแล้ว บัดนี้เจ้ายังจะมาก่อความวุ่นวายอีกรึ”ทว่าอินหลิวเฟิงอดพูดไม่ได้ว่า “คนที่ก่อความวุ่นวายคือพวกเจ้าต่างหาก ตามคำบอกเล่าของพวกเจ้า ชีวิตของปฐมราชินีถูกพวกเจ้าเอาไปแล้วครั้งหนึ่ง ไท่เฮ่าเจ้ายังมีหน้ามาบอกให้นางชดใช้ชีวิตเจ้าอีกครั้งรึ”“นั่นน่ะสิ พวกเจ้าฆ่านายท่านไปแล้วครั้งหนึ่ง เอาหน้าที่ไหนมาบอกให้นายท่านชดใช้ชีวิตให้เจ้า มารดามันเถอะ เกือบจะถูกเจ้าจับไปแล้ว โชคดีที่เจ้าวิหคทมิฬยังมีสติ” ซีหวังหมู่พูดพลางก็ดึงเยี่ยนอวี๋ไว้ “นายท่านอย่าไป ไท่เฮ่าหน้าไม่อาย”“พวกเราก็เคยบอกว่าตัวการหลักที่ทำให้นายท่านร่วงหล่นในครานั้นเป็นเพราะเจ้าแซ่หรงคนนี้ที่ทำลายปราการจักรวาล พวกเราก็แค่เห็นหายนะแล้วทำเฉย” ไท่เฮ่ากล่าวอย่างสงบคำโกหกพูดบ่อยจนรู้สึกเหมือนกลายเป็นเรื่องจริงไปแล้ว ตอนนี้แม้แต่ไท่เฮ่าเองก็ ‘คิด’ เช่นนี้แล้ว
เจ้าแม่หนี่ว์วาและจักรพรรดิเปลวเพลิงเข้าใจเจตนาของเขาจึงสำทับว่า “ใช่แล้ว ปฐมราชินีเยี่ยน ท่านติดค้างไท่เฮ่าชีวิตหนึ่งอย่างไรก็ต้องชดใช้คืน เช่นนั้นก็คือตอนนี้”“เช่นนั้นก็คงต้องขออภัย” ต้าซือมิ่งที่ปกป้องภรรยาไว้ด้านหลังยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยกล่าวว่า “ปฐมราชินีเกิดใหม่ได้เพราะข้าบังคับให้นางไปเกิดใหม่ ดังนั้นชีวิตของนางเป็นของข้
