าหรงอี้ หากพวกเจ้าต้องการชีวิตนางก็จงผ่านด่านข้าไปให้ได้เสียก่อน”“เจ้าจริงๆ ด้วย” จักรพรรดิเปลวเพลิงโพล่งพูด “เจ้านี่เองที่เข้ามาก่อกวน”“แน่นอน ตัวข้าหรงอี้ชอบภรรยาตั้งแต่เมื่อหลายร้อยล้านปีที่แล้วจะปล่อยให้พวกเจ้าทำลายไปเช่นนี้ได้หรือ” ต้าซือมิ่งบอกว่านี่เป็นสิ่งที่แน่นอนและยังพูดอย่างสบายใจว่า “อีกทั้ง สวรรค์เก้าชั้นฟ้าเดนขยะของพวกเจ้าแห่งนี้ ข้าทำลายได้ง่ายดาย ดังนั้น… พวกเจ้าให้ภรรยาของข้าฆ่าตัวตาย ไม่ใช่วิธีการแก้ไขที่ถูกต้อง และยิ่งไปกว่านั้นข้าเองก็ไม่มีทางฆ่าตัวตาย มีแต่จะทำลายสวรรค์เก้าชั้นฟ้าก่อนเท่านั้นก่อนที่พวกเจ้าจะพยายามทำลายสตรีของข้า”“เจ้า…” เจ้าแม่หนี่ว์วาร้อนรนทำท่าจะโต้กลับทว่าต้าซือมิ่งพูดขึ้นว่า “ถึงอย่างไรสวรรค์เก้าชั้นฟ้าแห่งนี้นอกจากเยี่ยนอวี๋สตรีคนนี้แล้ว ข้าก็ไม่ต้องการอะไรอีก หากนางไม่อยู่ ก็คือวันสิ้นสุดของสวรรค์เก้าชั้นฟ้า”
เมื่อเขาเอ่ยเช่นนี้ขึ้น… ถ ้ามรณะแดนมืดนิรันดร์เงียบงันนอกจากเหล่าทวยเทพที่ได้ยินคำพูดนี้แล้วเงียบงัน แม้แต่แรงสั่นไหวและการแตกร้าวในถ ้ามรณะก็หยุดชะงักลง ราวกับว่าผู้ที่ทำให้ทุกอย่างในถ ้ามรณะแดนมืดนิรันดร์เงียบคือเขา หรงอี้แม้ ‘ความจริง’ จะเป็นเช่นนี้ แต่เหล่าทวยเทพในเหตุการณ์ไม่รู้ทุกคนคิดว่าเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ ทว่า…กลิ่นอายทำลายล้างอันรุนแรงที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวต้าซือมิ่งกลับทำให้ทวยเทพรู้ว่า เขาไม่ได้พูดเล่นๆ เขาทำเช่นนี้ได้
