ปล่อยท่านพ่อข้าแล้วข้าจะฆ่าตัวตาย”“ไม่ ไม่” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากอดท่านแม่ของเขาไว้แน่น เห็นได้ชัดว่าเขาที่ยังเล็กรู้ว่า ‘ฆ่าตัวตาย’ คืออะไรแล้วเยี่ยนอวี๋กลับจูบเด็กน้อยพลางปลอบว่า “แม่ไม่ทิ้งเสี่ยวเป่า”เยี่ยนอวี๋ที่เว้นจังหวะพูด นางยังมองไปที่ต้าซือมิ่ง “และไม่ทิ้งสามี”
เห็นได้ชัดว่าเยี่ยนอวี๋นักวางแผนมีแผนการของตนเอง ดังนั้นนางกำลังจะส่งเด็กน้อยในอ้อมอกให้สามี แต่เด็กน้อยไม่ยอม เขากอดท่านแม่ของเขาไว้ไม่ยอมปล่อย “ไม่ ไม่”“เสี่ยวเป่าเด็กดี…”“เป่าไม่ใช่เด็กดี”เยี่ยนอวี๋จึง… มองไปที่ต้าซือมิ่ง ทว่าต้าซือมิ่งไม่มองนาง เขามองเพียงไท่เฮ่าที่อยู่ข้างหน้าและเยี่ยนชิงที่ร้องไห้เป็นคนเจ้าน ้าตาในมือของเขา“สามี”“เรียกให้น่าฟังเท่าไรก็ไร้ประโยชน์”“ใช่ ไม่ฟัง…” เด็กน้อยที่อยู่ฝั่งเดียวกับท่านพ่อกล่าวอย่างหนักแน่นเยี่ยนอวี๋โมโหจนอยากจะหัวเราะ นางบอกแล้วว่าจะไม่ทิ้งพวกเขาไป กลัวว่านางจะคืนคำหรือแต่บุญคุณและความแค้นของนางและไท่เฮ่าควรจะยุติได้แล้วทว่า…ไท่เฮ่าปล่อยกลิ่นอายมรณะออกมารัดเยี่ยนชิงไว้แล้วและกล่าวอย่างสงบว่า “ข้าผูกความเป็นความตายของข้าไว้กับท่านลุงเยี่ยนแล้ว ตอนนี้พวกเจ้ามีเพียงตัวเลือกเดียว ฆ่าตัวตายทั้งบ้าน ข้าจึงจะ
คลายให้ มิเช่นนั้นไม่ว่าพวกเจ้าคิดจะทำอะไร หากไม่สามารถทำให้ข้าพอใจได้ แม้ข้ามิอาจโจมตีกลับ ข้ายังคงสามารถเลือกที่จะตายไปพร้อมกับท่านลุงเยี่ยนโดยไม่เหลือทั้งร่างกายและจิตใจ”
