“อ้ะ”เจ้าตัวน้อยกอดท่านพ่อเขาไว้แน่น เห็นได้ชัดว่าตกใจมากต้าซือมิ่งเองก็กอดลูกและภรรยาไว้ ความรู้สึกที่กำลังเตือนนั่นรุนแรงขึ้นกว่าเดิมเยี่ยนอวี๋ที่สัมผัสถึงความตึงเครียดของสองพ่อลูกย่อมเร่งความเร็วขึ้นผ่านไปไม่นาน พวกเขาทั้งครอบครัวก็เจอกับสิ่งมีชีวิตไร้สติปัญญาที่กำลังหนีเหล่านั้น“ให้ตายเถอะ” เท่าที่เยี่ยนอวี๋เห็นข้างหน้าล้วนเป็นสิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดเหล่านั้น หาทางออกไปไม่ได้เลยที่สำคัญคือ กระบี่ไท่ชางไม่สามารถทำลายสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ได้หากจะให้ดึงดันฝ่าไปแม้จะทำได้ แต่ก็มิอาจรับรองได้ว่าเบียดเข้าไปแล้วจะถูกกลืนกินหรือไม่ถึงแม้บัดนี้สิ่งมีชีวิตเหล่านี้ไม่มีเวลามาสนใจอยากจะกลืนกินเยี่ยนอวี๋พวกเขา แต่หากพวกเขาส่งตัวเองจ่อหน้าปาก พวกมันคงไม่ถือสาที่จะอ้าปากกินทว่า… ต้าซือมิ่งคิดวิธีได้อย่างรวดเร็ว
“ลูก”“อ้ะ?”“ปล่อยดอกไม้ของเจ้าออกมา”“ขอรับ…”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ใสซื่อปล่อยมือข้างหนึ่งที่กอดศีรษะของตนเองไว้ชี้นิ้วชี้ไปข้างหน้าและเรียก “ดอกไม้ ดอกไม้จ๋า บานเถอะ”เมื่อสิ้นเสียง…ฟริ้งดอกไม้สีม่วงขนาดใหญ่บานออกตามคำสั่งแอนนาน้อยอดพูดไม่ได้ว่า “ปฐมราชินีเยี่ยน วิธีการเรียกใช้พลังวิเศษของบุตรชายท่านแปลกประหลาดจริงๆ” ไม่เท่ห์เลยแม้แต่น้อยรู้สึกเหมือนเด็กน้อยเล่นพ่อแม่ลูกคนที่ไม่รู้จักเขาคงต้องคิดว่าเด็กน้อยกำลังเล่นมายากลเล็กๆน้อยๆ อยู่ คงคิดไม่ถึงว่าดอกไม้ที่บานออกของเด็กซุกซนคนนี้ แม้แต่เทพ
