บรรพกาลทั้งห้าก็เอาไม่อยู่ช่าง… หลอกลวงคนจริงๆคนอื่นเขาแสร้งเป็นหมูเพื่อหลอกกินเสือ แต่เด็กซุกซนคนนี้ไม่ต้องแสร้งก็กินเสือด้วยความสามารถตนเองได้
แอนนาน้อยที่เกาศีรษะรู้สึกว่าโชคดีที่ตอนนี้นางไม่ได้เป็นศัตรูกับปฐมราชินีเยี่ยน ไม่เช่นนั้นคนที่ถูกจัดการคงไม่ใช่เทพบรรพกาลทั้งฟ้า แต่เป็นนางเองในความเป็นจริง… หลังจากที่เจ้าเด็กน้อยทำให้ดอกไม้บานออกมาแล้ว สิ่งมีชีวิตไร้สติปัญญาเหล่านั้นล้วนกลายเป็นอาหารอันโอชะของดอกไม้รสหมาล่าผ่านไปไม่นาน ข้างหน้าเป็นทางตัน แต่ยังคงถูกดอกไม้ที่รวมตัวกันจำนวนหนึ่ง ‘กิน’ เรียบเป็นทางออกไปเยี่ยนอวี๋ “…”นางที่อ ้าอึ้งกลับถูกต้าซือมิ่งอุ้มและเร่งไปข้างหน้าแล้วจิ่วอิงในครานี้มันก็เอ่ยขึ้นด้วยเสียงประหลาดใจ “ข้างในสว่างขึ้นแล้ว”เยี่ยนอวี๋จึงมองไปที่ส่วนลึกของแดนมืดนิรันดร์ นางก็เห็นดวงไฟเล็กๆ ก่อนหน้านี้ตอนนี้กลายเป็นกลุ่มก้อนหนึ่งและยังแผ่ซ่านกลิ่นอายลึกลับและคลุมเครือออกมาแสงเช่นนี้ทำให้เยี่ยนอวี๋รู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก แต่นางไม่ทันได้แผ่จิตสัมผัสไป ต้าซือมิ่งก็เร่งความเร็วไปแล้วในขณะเดียวกัน…แคร่ก
เสียงแตกร้าวที่ชัดเจนกว่าเดิมดังออกมาจากส่วนลึกของแดนมืดนิรันดร์หากมีคนเห็นก็จะพบว่า… ‘ต้าซือมิ่ง’ ที่เดิมทีผสานเป็นหนึ่งกับแดนมืดนิรันดร์ นอกจากเขาจะสะบัดแขนเสื้ออีกครั้งแล้ว เขายังซัด‘เขาพระสุเมรุ’ ที่กดทับเขาไว้จนแตกเป็นรอยร้าว อีกเพียงพริบตาก็จะแยกออกจากกันแ
