ั่วไปไม่สามารถคิดได้อินหลิวเฟิงรู้เรื่องนี้ดี ดังนั้นเขายอมอยู่เฉยๆ “ซีซี พักผ่อนเถอะเราสู้พวกเขาไม่ได้หรอก สู้รอกูไหน่ไนออกมาก่อนดีกว่า เก็บแรงไว้ก่อน เดี๋ยวค่อยใช้”“ข้าก็แค่โมโห” ซีหวังหมู่เข้าใจเรื่องนี้ดี แต่มันรู้สึกโมโหมากโมโหจริงๆอินหลิวเฟิงกลับไม่รู้สึกโมโห “โมโหอะไร เจ้าก็คิดเสียว่าเทพทั้งห้าที่เจ้าเคยรู้จักตายไปหมดแล้ว เจ้าคงไม่ได้คิดจริงๆ ใช่หรือไม่ว่าพวกเขาฟื้นคืนชีพ”“ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้น” ซีหวังหมู่ตอบเสร็จ นางก็หายโกรธราวกับปาฏิหาริย์ “เจ้าวิหคทมิฬ ข้าหายโกรธแล้วจริงๆ ด้วย นี่มันเกิดอะไรขึ้น”
“ง่ายจะตายไป เราไม่ถือสาคนตาย” อินหลิวเฟิงพัดตนเองพลางครุ่นคิดว่า “ไม่รู้ว่ากู้จื่อเฟิงและเม่ยเอ๋อร์จะถูกจับกลับมาเมื่อไหร่”“ทำไมรึ เจ้าอยากเห็นพวกเราถูกจับกลับมา?” กู้จื่อเฟิงที่‘ปรากฏตัว’ ขึ้นก็ได้ยินคำพูดนี้ เขารู้สึกหมดคำจะพูดจริงๆอินหลิวเฟิงยิ้ม “ถูกจับกลับมาตามคาด ดีแล้ว รีบมาอยู่กับพวกเราเถอะ ไม่เช่นนั้นน่าเบื่อแย่เลย คนเยอะคึกคักกว่า”“เดี๋ยวนะ…” ซีหวังหมู่รู้สึกแปลกๆ “เซวียนหยวน ในมือเจ้าจับใครไว้น่ะ”เทพอัสนีได้ยินดังนั้นก็หันไปมอง เขาพบว่าคนที่สลบอยู่ในมือของเซวียนหยวนคือเยี่ยนชิง คือบิดาในโลกมนุษย์ของนายท่านดังนั้น…“ต ่าช้า” เทพอัสนีโมโหหน้าดำหน้าแดงอินหลิวเฟิงที่เดิมทีนอนราบอยู่ถึงกับลุกขึ้นมา “บัดซบ ข้าใสซื่อเกินไปหรือนี่ ไม่คิดเลยว่าพวกเจ้าจะเล่นสกปรกเช่นนี้”“เห็นทีจ
