เอ๋อร์คนงามพบพ่อแม่สามีจางอวิ๋นเมิ่งยังคงถามอย่างเป็นกังวลว่า “ไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรบ้างแล้ว”“ดูจากใบหน้ายิ้มแย้มของนายน้อยแล้วน่าจะไม่เป็นอะไรขอรับ”หมาป่ายักษ์เฟนเลย์ที่คอยสังเกตการณ์กล่าวจางอวิ๋นเมิ่งกลับยังคงถามอย่างไม่เข้าใจว่า “เสี่ยวเป่าหลับไปแล้ว หากกำลังฝันหวานแล้วยิ้มก็คงเป็นเรื่องปกติหรือไม่”หมาป่ายักษ์เฟนเลย์อยากจะบอกว่านายน้อยไม่ได้ ‘หลับ’ ปกติทว่าด้วยนิสัยความเป็นหมาป่าที่เฉียบแหลมของมัน หูของมันตั้งชันขึ้นในทันที “ระวัง”แทบจะในเวลาเดียวกัน ซีหวังหมู่ เม่ยเอ๋อร์และเทพอัสนีตึงเครียดถึงขีดสุด เห็นได้ชัดว่าพวกเขารับรู้ถึงอันตรายที่มาจากความว่างเปล่าแล้วทว่ากลิ่นอายอันตรายนี้เพิ่งจะปรากฏก็หายไป…หมาป่ายักษ์เฟนเลย์ประหลาดใจ แต่ยังคงระมัดระวังตัวต่อไป ถึงอย่างไรกลิ่นอายเมื่อครู่นี้ก็อันตรายมากจริงๆ เป็นกลิ่นอายที่ทำให้มันรู้สึกว่ามิอาจเอาชนะได้
“ฮ่า” เด็กน้อยหัวเราะจนตื่นอีกครั้ง เสียงหัวเราะเบาๆ ของเขาทำให้บรรยากาศในตำหนักผ่อนคลายลง จากนั้นเด็กน้อยที่ลืมตาขึ้นเขาก็พบว่าไม่มีอะไรในมือของเขาเลย“อ้ะเนะ?”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่มองมืออวบอ้วนของตนเองอย่างงุนงง เขาก็ตะลึงงันผ่านไปครู่หนึ่ง เจ้าตัวน้อยที่คิดว่าตนเองฝันไปอีกแล้ว เขาก็เบ้ปากทำท่าจะร้องไห้จางอวิ๋นเมิ่งรีบเข้ามาอุ้มเจ้าตัวน้อยไว้ “เป็นอะไรไปหรือจ๊ะ”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ขยี้ตารู้สึกเสียใจมาก คิดว่ากระบี่น้อยของตนเองหายไปแล้วทว่
