าเขาเพิ่งคิดเสร็จ กระบี่น้อยสีเขียวก็ปรากฏขึ้นดัง ‘วิ้ง’ อยู่ตรงหน้าเขา“อ้ะ”เยี่ยนเสี่ยวเป่าดีใจ เขาจับกระบี่น้อยสีเขียวไว้ “ไม่ใช่ ฝัน ความจริง พ่อ พ่อ…”ต้าซือมิ่งและเยี่ยนอวี๋ในครานี้ พวกเขาก็ ‘กลับ’ มาแล้ว แต่ยังคงอยู่ในจิตเหนือสำนึกของต้าซือมิ่ง ต้าซือมิ่งยังรู้สึกงงงวยเล็กน้อย“ข้าคิดว่าพวกเขาจะลงมือที่นี่”
“ข้าก็คิดเช่นนั้น” แต่เดิมเยี่ยนอวี๋ก็กังวลว่าทวยเทพบรรพกาลทั้งห้าในครานั้นจะร่วงหล่นมาลงมือกับสหายของนาง เห็นทีครานี้นางคงมองพวกเขาชั่วร้ายเกินไป ทว่าไม่ว่าอย่างไร ไม่มีก็ดีแล้ว…หารู้ไม่ว่า แต่เดิมไท่เฮ่าพวกเขาก็คิดจะทำเช่นนี้ แต่สุดท้าย…ไท่เฮ่าเปลี่ยนแผน เขาเรียกเจ้าแม่หนี่ว์วาและจักรพรรดิเปลวเพลิงกลับไปแล้วเทพสององค์ที่คิดว่าไท่เฮ่าพวกเขาทั้งสามถูกจู่โจมย่อมกลับมาไปอย่างรวดเร็ว ทว่ากลับพบว่าไม่มีศัตรูจู่โจม“ไท่เฮ่า เกิดอะไรขึ้นหรือ” จักรพรรดิเปลวเพลิงไม่เข้าใจเจ้าแม่หนี่ว์วาก็ไม่ค่อยเข้าใจ “เมื่อครู่นี้เราเห็นพวกเขาแล้ว ร่างพลังวิญญาณเจ้าแซ่หรงและปฐมราชินีเยี่ยนยังไม่กลับไปจริงๆ เหตุใดจึงเรียกพวกเรากลับมาเล่า”“นั่นน่ะสิ พลาดโอกาสอันดีไปเสียเปล่า” จักรพรรดิเปลวเพลิงเองก็งุนงงหารู้ไม่ว่า หากไม่ใช่เพราะพวกเขาหนีกลับมาทัน พวกเขาคงตายไม่ก็ถูกจับแน่ๆ“ข้าคิดว่าไม่เหมาะสมนัก เมื่อครู่นี้ข้าร้อนใจไปเล็กน้อย” ไท่เฮ่าอธิบาย “ด้วยความสามารถของซีหวังหมู่ พวกเจ้าอาจจะไม่สามารถโจมตีนางไ
