”“จริงหรือ” เยี่ยนอวี๋ประหลาดใจ “แต่สุดท้ายไม่ได้ลงมือ?”เฟนเลย์เริ่มพูดเหน็บว่า “ใช่แล้ว ไม่ทันเผยหน้าก็หนีไปแล้ว ไม่รู้ว่าเล่นตลกอะไร หรือว่าเป็นเพราะตกใจกับความน่าเกรงขามของข้าเฟนเลย์นะ”“คงจะเป็นเพราะสงบสติอารมณ์ได้” หรงอี้ไม่ประหลาดใจเท่าไรนัก “พวกเขาลงมือได้อย่างเด็ดขาดและตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาดเมื่อเสียเปรียบ อีกทั้งยังเชื่อใจซึ่งกันและกันเป็นอย่างมาก สามารถเสียสละชีวิตแทนกันได้”“มารดามันเถอะ” ซีหวังหมู่ก่นด่า รู้สึกอึดอัดมาก
เพราะว่าคำพูดของหรงอี้ทำให้มันคิดถึงพวกเขาทั้งห้าในอดีตอีกครั้ง และพวกเขาในครานั้นก็เป็นเช่นนี้จริงๆ ดังนั้น คือพวกเขาจริงๆด้วย…เทพทั้งห้าเป็นสหายสนิทที่เคยสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ กระทั่งฝากฝังเทพรุ่นหลังให้ได้บัดนี้… กลายเป็นศัตรูไปแล้วความรู้สึกเช่นนี้ทำให้ซีหวังหมู่เสียใจมาก “ข้ายอมไปสู้ที่แอตแลนดีกว่าเป็นเช่นนี้”เยี่ยนอวี๋รู้สึกเช่นนี้เหมือนกัน นางยอมเผชิญกับศัตรูที่ไม่รู้จักดีกว่าเผชิญกับการทรยศของมิตรสหายแต่ต้าซือมิ่งกลับบีบมือของภรรยาราวกับกำลังคิดอะไร…เยี่ยนอวี๋เห็นสีหน้าครุ่นคิดของเขาเหมือนกับกำลังสับสนจึงสั่งให้ทุกคนพักผ่อนอยู่ที่เดิมและค่อยหารือแผนการโจมตีเทพทั้งห้าอีกครั้งเมื่อทุกคนแยกย้ายไปแล้ว เยี่ยนอวี๋จึงถามขึ้นว่า “สามีเป็นอะไรไปหรือ”ต้าซือมิ่งที่กอดภรรยาไว้แน่น เขาก็รู้สึกเสียใจ “ยังคงจำไม่ได้”“?” เยี่ยนอวี๋ที่ชะงักไปครู่หนึ่งก็… เข้าใจแล้ว
