ทว่า… สีหน้าของเยี่ยนอวี๋กลับจริงจังขึ้น “หรือว่าร่างพลังของเจ้ายังกลับมาไม่หมด”“น่าจะหมดแล้ว บางทีอาจจะสมบูรณ์หลังจากนอนหลับสักตื่น”หรงอี้ที่อธิบายขึ้นยังคงลูบคลำคอขาวเนียนของภรรยาสีหน้าของเยี่ยนอวี๋จึงผ่อนคลายลง “แล้วนอกจากเรื่องของพวกเราแล้ว เรื่องอื่นเจ้าจำได้หมดแล้วหรือ อย่างเช่น เจ้ามาจากไหน”พรวด ต้าซือมิ่งที่โพล่งหัวเราะออกมาทำให้เยี่ยนอวี๋เงยหน้ามองเขาอย่างไม่เข้าใจทันที “หัวเราะอะไร”หรงอี้จูบภรรยาเบาๆ “อยากรู้เรื่องนี้นานแล้วใช่หรือไม่ แต่กลับเก็บไว้จนถึงตอนนี้”เยี่ยนอวี๋จับอะไรบางอย่างได้ “ดังนั้นเจ้ารู้มาตลอด แต่ไม่ยอมบอกข้าหรือ”เยี่ยนอวี๋ที่ต่อยต้าซือมิ่งทีหนึ่ง นางโมโหเล็กน้อย นางคิดว่าคนๆนี้จำไม่ได้แม้แต่ตนเองจึงไม่เคยเอ่ยถึง นางจึงไม่ได้ถามอะไรมากไปกว่านั้นสุดท้าย… เด็กน้อยที่พบว่าท่านพ่อถูกต่อยก็บินเข้ามาแล้ว“อ้ะเนะ?”
เยี่ยนอวี๋อุ้มเด็กน้อยไว้ทันทีและกัดมืออวบอ้วนน้อยๆ ของเด็กน้อยไว้ “แม่ต่อยพ่อเจ้าไม่ได้หรือ” สองพ่อลูกคู่นี้กลายเป็นพวกเดียวกันไปแล้วแต่แล้วเด็กน้อยต่อยท่านพ่อเขาทีหนึ่งทันที บอกว่า “เป่า ช่วยแม่”พรวด เยี่ยนอวี๋หัวเราะทันที จะละลายไปกับความน่ารักของเด็กน้อยคนนี้แล้วจริงๆต้าซือมิ่งรวบตัวภรรยาและเด็กน้อยเข้ามา ยิ้มเล็กน้อยพูดว่า “ไม่เชิงว่ารู้ว่าตลอด แต่ก็จำได้นานแล้วจริงๆ แต่เดิมทีข้าคิดว่าเมื่อข้ารวบรวมร่างพลังกลับมาทั้งหมดและพวกเจ้าสองแม่ลูกกลับไปแล
