่เดิมทีมีขนาดใหญ่ให้เล็กลงและมีประกายสีม่วงเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เห็นดังนั้นก็ตาลุกวาว “ให้ เป่าหรือ”ต้าซือมิ่งคิดจะให้เด็กน้อยจริงๆ เขายื่นกระบี่เล่มน้อยๆ ไปข้างหน้าเด็กน้อยแล้ว “รางวัลให้เสี่ยวเป่าที่เป็นคนเก่ง”“อ้ะ อ้ะๆๆ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ดีใจจนกรีดร้องไม่หยุด เขายื่นมือไปจับกระบี่ทันที
เดิมทีเยี่ยนอวี๋รู้สึกกังวลเล็กน้อย ถึงอย่างไรกระบี่เล่มนี้ก็เป็นอาวุธประจำวิญญาณของไท่เฮ่า ทว่า… ทันทีที่เยี่ยนเสี่ยวเป่าจับกระบี่ชิงหยวนวิ้งกระบี่ชิงหยวนก็มีเสียงดังก้องอย่างปรีดาออกมาและยังพยักปลายกระบี่ให้เจ้าตัวน้อยไม่เพียงเท่านี้… กระบี่ชิงหยวนยังสลายเข้าไปในฝ่ามือของเด็กน้อย“อ้ะ อ้ะๆๆ”เยี่ยนเสี่ยวเป่ากรีดร้องอีกครั้ง ครานี้เป็นเพราะร้อนรน ถึงอย่างไรของขวัญชิ้นน้อยของเขาก็ ‘หาย’ ไปแล้ว“เจ้าเด็กโง่” หรงอี้ที่หยิกแก้มอวบอ้วนของเด็กน้อยอดพูดไม่ได้ว่า “คิดถึงกระบี่น้อยเหมือนที่คิดถึงค้อนจิ๋ว มันก็จะปรากฏขึ้น”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ร้อนรนจนแก้มแดงจึงถามขึ้นด้วยอารมณ์เย็นลงว่า “แบบ แบบนี้หรือ”“อืม” ต้าซือมิ่งที่สอนเด็กน้อยยังถือว่ามีความอดทน “เจ้าลองดู”เยี่ยนเสี่ยวเป่าลองคิดถึง จากนั้น…วิ้ง
ค้อนจิ๋วสีดำออกมาก่อนแล้ววิ้งกระบี่สีเขียวก็ออกมาแล้วเมื่อเยี่ยนเสี่ยวเป่าเห็นก็หัวเราะอย่างมีความสุข “ฮ่า…”เยี่ยนอวี๋อดถามไม่ได้ว่า “เหตุใดออกมาสองอย่างพร้อมกันเล่า”“รัก” เยี่ยนเสี่ยวเป่าบอกว่าดูแบบนี้มีความสุขดีแ
