อวบอ้วนของเขาลอยไปหาท่านแม่แล้ว
ขณะที่เยี่ยนอวี๋ผสานกับจิตเหนือสำนึกของสามีก็สอนเด็กน้อยว่า “กลิ่นอายของพวกคนร้ายกำลังทำลายท่านพ่อรูปงามของเจ้าในยามนี้ เสี่ยวเป่าต้องปกป้องท่านพ่อเจ้าให้ดี อย่าให้เขาถูกแสงเหล่านี้พันไว้”“ขอรับ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพยักหน้าอย่างจริงจังและนอนหลับข้างๆท่านแม่ของเขา แสงหมอกสีม่วงที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาก็แผ่เข้าไปในจิตเหนือสำนึกของท่านพ่อเขาอย่างรุนแรงกว่าเดิมจากนั้น… ‘คู่ต่อสู้’ ก็ยิ่งงงงัน“เกิดอะไรขึ้น เหตุใดเหมือนกับว่าฝ่ายตรงข้ามยังปรากฏกลิ่นอายรักษาอันแข็งแกร่งด้วย?”“นั่นน่ะสิ แม้จะอ่อนนุ่มนิ่ม แต่ก็ศักดิ์สิทธิ์มาก สามารถรักษาการสึกกร่อนของพลังจิตใจของเจ้าหมอนั่นได้”“ตัวอะไรกันแน่” จักรพรรดิแห่งเปลวเพลิงที่ค่อนข้างเกรี้ยวกราดถึงกับจะลืมตาขึ้นอันที่จริงหากเขาลืมตาขึ้นในยามนี้จริงๆ เขาจะเห็น ‘เงาร่าง’ของต้าซือมิ่งปรากฏขึ้นข้างหน้าพวกเขาและจมหายเข้าไปในโลงศพทว่าเจ้าแม่หนี่ว์วาเตือนขึ้นว่า “เทพกสิกรรม อย่าได้วู่วาม”จักรพรรดิเปลวเพลิงที่สูดหายใจเข้าลึกระงับความโมโหไว้ เขาส่งพลังเข้าไปในอักษรรูนที่บิดเบี้ยวนั่นต่อไป
ต้าซือมิ่งจึงมาอย่างเงียบๆ และ ‘นอน’ เข้าไปในโลงศพอีกโลงเงียบๆ ไม่ได้ทำให้ ‘ผู้ใด’ ตื่นตระหนกทว่าเขาเพิ่งจะนอนลงไป จักรพรรดิเปลวเพลิงก็ก่นด่าขึ้นมาว่า“ให้ตายเถอะ กลิ่นอายนี่มันคืออะไรกันแน่ แสบไปหมด”“แค่ก แค่กๆ…”จักรพรรดิเซวียนหยวนที่กลัวเผ็ดที่
