หลิวเฟิงและลูกน้องจอมทึ่มตามไปอย่างรวดเร็ว ทว่า…“ระเบิด”เสียงสังเคราะห์แปลกประหลาดนั่นกลับกระตุ้นพลังระเบิดตนเองอย่างเด็ดขาดในครานี้ตูม
หมู่เมฆและพายุลึกลับอันน่าสะพรึงพัดม้วนใส่เยี่ยนอวี๋และครอบครัวอย่างบ้าคลั่งราวกับมังกรร้ายออกจากทะเล เต็มไปด้วยกลิ่นอายทำลายล้างอันรุนแรงที่สำคัญคือกลิ่นอายทำลายล้างเช่นนี้ยังทำให้เยี่ยนอวี๋รู้สึกคุ้นเคย และยังคล้ายคลึงกับพลังของสามีนางด้วย นี่มัน…เยี่ยนอวี๋แทบจะไม่ต้องคิดก็รู้ทันทีว่า พลังของสามีนางนอกจากจะถูกขโมยไปแล้วยังถูกใช้แล้วด้วย ร้ายแรงกว่าที่สามีนางคาดคิดไว้เสียอีกความคิดแวบผ่าน เยี่ยนอวี๋ข่มความตระหนกไว้และสังเวยกระบี่ไท่ชางอย่างรวดเร็ว “จงสังหารอสูร”วิ้งกระบี่ไท่ชางที่แผ่ซ่านแสงแห่งดวงดาวออกมาก็ต่อสู้กับพายุและเมฆลึกลับที่พัดม้วนมา“ออกไปซะ”ในพายุและหมู่เมฆเหล่านี้กลับยังระเบิดเสียงสังเคราะห์ประหลาดนั่นออกมา ทำให้เยี่ยนอวี๋ไม่สามารถจับได้ว่า ‘เขา’ คือใคร รู้แค่ว่าฝ่ายตรงข้ามเหิมเกริมมาก ทว่า… เมื่อสิ้นเสียงของฝ่ายตรงข้ามซู่
กระบี่ไท่ชางแทงเข้าไปในหมู่เมฆราวกับแทงเข้าไปในเต้าหู้แล้วมันแทงทะลุหมู่เมฆนั่นอย่างง่ายดาย ก่อนจะทำลายหมู่เมฆนี้ในพริบตาตู้มปราสาทผีทั้งหลังถูกระเบิดจนเกิดพรุนเป็นรูน้อยใหญ่นับไม่ถ้วนทว่าเสียงสังเคราะห์นั่นไม่ได้ปรากฏขึ้นอีก เยี่ยนอวี๋ขมวดคิ้วทันที“หนีไปแล้ว?”“ใช่แล้ว” ต้าซือมิ่งที่ยังคงถูกภรรยาโอบเอวไว้กล่าวว่า “นี
