“ไปดูกันเถอะ จับนางไว้” อินหลิวเฟิงทำท่าจะไป ทว่าต้าซือมิ่งที่อุ้มลูกกลับนั่งขัดสมาธิลง เด็กน้อยมองท่านพ่อเขาอย่างงงงัน “ทำไม”แต่ต้าซือมิ่งไม่ได้ตอบเด็กน้อย เพราะว่าเขากำลังแสดงอิทธิฤทธิ์อย่างหนึ่งแล้ว
เขาที่จับกลิ่นอายแปลกประหลาดได้ก็แผ่แสงสีฟ้าหม่นจางๆออกมาจากปลายนิ้วพร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า “ย้อนกลับ ทุกสิ่งย้อนกลับได้”ทุกคนในเหตุการณ์รวมถึงเยี่ยนอวี๋รู้สึกว่าแวดล้อมรอบกายเปลี่ยนไป จากนั้น… ไม่ว่าจะเป็นเยี่ยนอวี๋หรืออินหลิวเฟิงพวกเขาทั้งสามก็พบว่าตนเอง ‘หายไปจาก’ ที่เดิมแล้ว?ในเหตุการณ์ไม่มีร่องรอยพังพินาศใดๆ ราวกับการทำลายล้างเมื่อครู่นี้ไม่เคยเกิดขึ้น?นี่มัน…กู้จื่อเฟิงเอ่ยขึ้นอย่างเหลือเชื่อ “วิชาย้อนเวลา?”“นั่นคืออะไรหรือ” อินหลิวเฟิงที่แม้จะมองไม่เห็นกู้จื่อเฟิง แต่ได้ยินเสียงของเขาก็ถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจทว่าภาพการเปลี่ยนแปลงตรงหน้าทำให้อินหลิวเฟิงเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นทันที โดยไม่จำเป็นต้องให้กู้จื่อเฟิงอธิบายเพราะว่าในเหตุการณ์ปรากฏเงาและเสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้น“ให้ตายเถอะ เจ้าเด็กเวรนั่น เหตุใดจึงจับจิ้งจกยุคก่อนประวัติศาสตร์ที่พวกเรากลั่นหลอมได้นะ”“มิทราบ” เสียงอู้อี้ดังขึ้น
ทำให้เยี่ยนอวี๋ที่ชะงักงันตั้งแต่ตอนที่ได้ยินเสียงแรกดังขึ้น ตอนนี้ก็ต้องผงะอีกครั้ง เพราะว่านางรู้จักทั้งสองเสียงนี้ ไม่เพียงเท่านี้…“เห็นทีพวกเราต้องหนีแล้ว ปฐมราชินีเยี่ยนยังไม่ลงมือ เมื่อใดที่นางลงมื
