วกเขากำลังแสดงให้เด็กน้อยดู“ฮ่า” นายน้อยเองก็รู้สึกสนุกสนาน เขาหัวเราะเสียงประหลาดออกมาแล้ว ตัวก็จะลอยขึ้นไปด้วยแล้ว หากไม่ใช่เพราะท่านพ่อเขาจับไว้แน่น เขาคงจะบินขึ้นไปเล่นแล้ว ทว่าสิ่งนี้ก็ไม่ได้ทำให้นายน้อยหยุดปรบมือได้ “เสี่ยว เหลย เก่ง”“นายน้อย หลีหลี่ก็ทำได้” หมาป่ายักษ์เฟนเลย์ที่ไม่ยอม มันบอกว่ามันต้องทำให้นายน้อยชมมันตัวเดียว มันต่างหากที่เป็นอสูรที่โปรดปรานของนายน้อย ทว่านายน้อยจูบ ‘เฟนเลย์’ ที่อยู่หลังมือแล้ว “เก่ง”
หมาป่ายักษ์เฟนเลย์ที่เชื่อฟังก็ไม่พูดอะไรแล้ว มันอยู่ในตราผนึกต่อไปและยังรู้สึกอิ่มเอมมากด้วย มันรู้ว่าแม้นายน้อยจะเด็ก แต่เขารู้ดีกว่าผู้ใดว่าใครเก่งที่สุดทว่าในความเป็นจริงแล้ว นายน้อยเยี่ยนรู้สึกว่าทุกคนเก่งหมด“ฮ่า…”เมื่อซีหวังหมู่ฉายแสงเจิดจ้าออกมา เขาก็หัวเราะ“ว้าว”ดาบเล่มใหญ่ของเม่ยเอ๋อร์ส่งเสียงมังกรคำราม เขาก็อุทาน“ร่าเริงจริงๆ” จางอวิ๋นเมิ่งชอบหลานชายน้อยที่น่ารักน่าชังคนนี้มากจริงๆ นางอดลูบขาของเขาเบาๆไม่ได้ จู่ๆ ก็รู้สึกว่าครอบครัวของบุตรสาวและบุตรเขยเหมือนมาเที่ยวหลุมศพหนึ่งวันอย่างน้อยฟ่านเจียงก็รู้สึกเช่นเดียวกัน ยมราชเช่นเขาแทบจะไม่ต้องทำอะไรเลย ความเข้าใจเกี่ยวกับหลุมศพที่เขามียังไม่ทันได้แสดงเลยสักครั้ง ท่านทั้งสามที่อยู่ข้างหน้าก็ขจัดอันตรายไปหมดแล้วฝ่าคลื่นหาญลมตลอดทาง คลื่นโบยบินโดยไม่หยุดนิ่งสมุนปฐมราชินีเยี่ยนไร้คนอ่อนแอจริงๆ โชคดีที่ตัวข้
