นางคงค้นตัวเจี่ยนชิวไปนานแล้วกระทั่งค้นวิญญาณนางด้วยถึงอย่างไร ตอนนี้คนที่เกิดเรื่องในครานี้คือเสี่ยวเป่าผู้น่ารักน่าชังของนาง เป็นสมบัติที่หลุดออกมาจากตัวนาง เป็นเด็กน้อยที่ไม่เคยจากนางไปไหนทว่าต้าซือมิ่งในครานี้ เขา ‘ติดต่อ’ เด็กน้อยได้แล้วและในขณะนี้… เจ้าตัวน้อยที่หายไป อันที่จริงอยู่ท่ามกลางความมืด“เนะ?”
เด็กน้อยที่ตกใจกับความมืดรอบตัว เขาก็คอยส่งกระแสสัมผัสถึงท่านพ่อของเขา จากนั้นเขาก็พบว่าเขาไม่สามารถสัมผัสอะไรได้ เขาร้องไห้ทันที“ไม่ร้อง!” จิ่วอิงมุดตัวออกมา “เสี่ยวเป่าไม่กลัวนะ ปู่จิ่วอยู่นี่”เยี่ยนเสี่ยวเป่าร้องไห้หนักกว่าเดิม “แงงง… พ่อ หาย… เป่ามืดๆ…”“ไม่ร้องๆ” จิ่วอิงที่รวบตัวเด็กน้อยไว้ทันที มันก็รู้สึกโชคดีที่มันไม่ปรากฏตัวก่อนหน้านี้ มันซ่อนตัวอยู่ในกระเป๋าเสื้อผ้าของเจ้าเด็กนี่ตลอดกระเป๋าเสื้อผ้านั่น อี้เอ๋อร์เป็นคนทำให้ มีความสัมพันธ์กับกระเป๋าฟ้าดินสายเลือดของเสี่ยวเป่า มิเช่นนั้น…“ให้ตายเถอะ!” จิ่วอิงไม่กล้าคิด เสี่ยวเป่าตัวน้อยมาอยู่ในที่ที่มืดมิดเช่นนี้ต้องหวาดกลัวและรู้สึกไร้ที่พึ่งเพียงใด แม้เขาจะมีพรสวรรค์โดดเด่น แต่ยังเป็นแค่ทารกน้อยอายุไม่ครบขวบคนชั่วช้าเช่นใดกันที่กล้าลักพาตัวเสี่ยวเป่ามาที่แบบนี้ ซ ้ายังทำทีเผลอจิ่วอิงสัมผัสพบว่านี่คือพื้นที่ขนาดเล็กและลับมาก กลิ่นอายยังโบราณมาก กระทั่งยังเผยให้เห็นถึงพลังงานที่น่ากลัวอย่างยิ่ง
“อิงอิง” เยี่ยนเสี่ยวเป่าท
