วี๋พูดน ้าเสียงสะอึกสะอื้นว่า “ขอโทษเพคะ นายท่าน หม่อมฉันผิดไปแล้ว หม่อมฉัน… หม่อมฉันมีความแค้นจริงๆ แต่ไม่กล้าระบายกับอดีตเทียนโฮ่ว แต่กลับ… แต่กลับทำตัวเหลวไหลต่อหน้าท่าน ความผิดหม่อมฉันเอง หม่อมฉันก็แค่…ก็แค่ทนความคับข้องใจไม่ได้ ท่านคือนายท่านของเราเชียวนะ”คำพูดเหล่านี้ออกมาจากปากของเจี่ยนชิวกลับเปิดเผยความรู้สึกที่แท้จริงของนางและยังอธิบายได้ว่าเหตุใดนางจึงร้อนตัวเช่นนี้ ถึงอย่างไรตอนที่เทียนโฮ่วปกครองสวรรค์เก้าชั้นฟ้า นางก็ทนทุกข์มามากจนจำเป็นต้องมายังยมโลก ไม่เพียงเท่านี้… เจี่ยนชิวที่ร้องไห้พลางเช็ดน ้าตา ยัง ‘เผลอ’ เปิดผ้าคลุมหน้า เผยให้เห็นบาดแผลส่วนหนึ่งที่น่ากลัวด้วยยมราชตกใจทันทีเพราะว่าบาดแผลนั่นทั้งน่ากลัวและน่าขยะแขยงจริงๆ ทำให้แม้แต่ยมราชเช่นเขาที่เห็นความอัปลักษณ์น่า
ขยะแขยงมานักต่อนักยังรู้สึกเหมือนกำลังเห็นหน้ากุ่ยหมู่ที่เต็มไปด้วยสัตว์เลื้อยคลานยั้วเยี้ยเต็มหน้าบรื๋อ! น่าขนลุกขนพอง!กุ่ยหมู่ปิดผ้าคลุมหน้าไว้อย่างทำตัวไม่ถูกและยังปล่อยโฮออกมาเยี่ยนอวี๋อดขมวดคิ้วเพราะรู้สึกรำคาญใจไม่ได้ นางไม่อาจแยกแยะได้ว่าคำพูดของเจี่ยนชิวปนความเท็จหรือไม่ นี่หมายความว่า เจี่ยนชิวอาจจะพูดความจริง หรือไม่ก็… ล ้าลึกจนมิอาจคาดเดาได้แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร นางก็ไม่ให้กุ่ยหมู่ไปแน่นอน เสี่ยวเป่า…เยี่ยนอวี๋ที่เดิมทีร้อนรนใจแทบแผดเผา หากไม่ใช่เพราะต้าซือมิ่งจับมือนางปลอบประโลมตลอดเวลา
