ตาของท่านก็มีเพียงปฐมราชินี เกรงว่าแม้แต่นายน้อยก็เป็นส่วนเกิน”“อ้ะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ได้ยินว่าถูกว่าเป็น ‘ส่วนเกิน’ เขาก็ไม่พอใจจริงๆ ! ยังพยายามยื่นขาออกไปถีบกู้จื่อเฟิง “ไม่ดี! ว่าเป่า”“นายน้อยอย่าได้โมโห นี่คือความจริง” กู้จื่อเฟิงยิ้มมองเด็กน้อย“ไม่เชื่อถามท่านพ่อของท่าน”“ไม่เอา!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพูดกับท่านพ่ออย่างโมโห “ตี! พ่อ! ตี!”แต่แล้วต้าซือมิ่งพูดขึ้นว่า “พ่อยังไม่เสร็จ เป่าตีแทนพ่อก่อน”“ได้!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าจับมือเตรียมเรียกค้อนจิ๋วออกมากู้จื่อเฟิงเคยเห็นสัญญาณที่เด็กน้อยจะแผลงฤทธิ์ เขาจึงขอร้องว่า “นายน้อยโปรดไว้ชีวิต จื่อเฟิงไม่พูดแล้ว”“╭(╯^╰)╮” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเชิดใบหน้าน้อยๆ ขึ้นอย่างพึงพอใจเจี่ยนชิวยิ้มอย่าง ‘ใจดี’ “นายน้อยน่ารักจริงๆ ”“แล้วกุ่ยหมู่รู้หรือไม่ว่านายน้อยกำเนิดอย่างไร” กู้จื่อเฟิงถามลองเชิงต่อไปเจี่ยนชิวรู้สึกงงงัน “ข้าจะรู้ได้อย่างไร” หากรู้ นางคงไม่ปล่อยให้เขาได้เกิด
กู้จื่อเฟิงยิ้มตอบว่า “ข้าน้อยคิดว่าในเมื่อกุ่ยหมู่ท่านอยู่ยมโลกแล้วอาจจะรู้ก็ได้ ถึงอย่างไรก็น่าจะเกิดปรากฏการณ์ไม่ธรรมดาตอนที่นายน้อยกำเนิด”“…ไม่มีจริงๆ” เจี่ยนชิวตอบ “ข้าไม่เห็นปรากฏการณ์ผิดปกติใดๆเลย” อีกทั้งนางในครานั้นก็ยุ่งมาก ไม่มีเวลาสนใจอะไรนางสูญเสียพลังงานไปไม่น้อยเพื่อไขปริศนาการกลับชาติมาเกิดของคุณชายหรง หากไม่ใช่เช่นนี้ เยี่ยนอวี๋ก็คงไม่ได้เปรียบ ทว่าคำพูดของกู้จื่
