เมื่อยมราชได้ยินก็รีบขึ้นมากล่าวว่า “ใช่แล้ว! ปฐมราชินีข้าน้อยจะไปเตรียมการเดี๋ยวนี้ ให้ผีน้อยที่ไม่เกี่ยวข้องออกไปก่อน จะได้ไม่รบกวนการฟื้นตัวของมารดาท่านและการเลื่อนขั้นของชายท่านนี้”เจี่ยนชิวชื่นชมในใจว่าฟ่านเจียงเป็นคนรู้งาน ต่อไปต้องเลื่อนตำแหน่งดีๆ ให้เขาน่าเสียดาย… เยี่ยนอวี๋กลับพูดว่า “ยมราชไปก็พอ เจี่ยนชิวอยู่ที่นี่เถอะ ข้าเห็นลมปราณและเลือดของเจ้ายังไหลย้อนกลับ ควรพักผ่อนก่อน”“ขอบพระทัยปฐมราชินีที่เห็นใจเพคะ” เจี่ยนชิวที่ไม่กล้าดิ้นรนเพราะกลัวจะเป็นจุดสนใจ นางก็รู้สึกว่าลมปราณและเลือดของตนไหลย้อนกลับจริงๆ ติดขัดไปเสียทุกเรื่อง น่าโมโหจริงๆ“เนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่จู่ๆ มองไปที่เจี่ยนชิว เขาก็กะพริบดวงตากลมโตมองกุ่ยหมู่ ท่าทีเหมือนกับชอบกุ่ยหมู่มากเจี่ยนชิวเงยหน้าขึ้นบังเอิญเห็นพอดี อดคิดและพูดขึ้นไม่ได้ว่า“นายน้อยอยากให้หม่อมฉันอุ้มหรือไม่”เดิมทีเยี่ยนอวี๋คิดว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ว่า… เยี่ยนเสี่ยวเป่ายื่นมืออวบอ้วนไปทางเจี่ยนชิวและยังส่งรอยยิ้มหวานและน่ารักมากให้นาง“อุ้ม…”
เจี่ยนชิวรู้สึกลมปราณและเลือดกลับมาไหลเวียนเป็นปกติหมดแล้ว แม้เด็กคนนี้จะเป็นลูกของปฐมราชินีเยี่ยน แต่ใบหน้าของเขาก็งดงามมากจริงๆ เหมือนกับคุณชายหรงราวกับแกะสลักออกมาแค่อ้วนไปเล็กน้อยนอกจากนี้ หากนางทำให้เด็กน้อยคนนี้โปรดปรานนางได้ ต่อไปก็คงทำอะไรได้ง่ายขึ้น อีกอย่างทุกอย่างก็จะราบรื่นกว่านี้มาก ถึงอย่างไร
