ก็บีบคอเด็กน้อยคนนี้ไม่ได้ขณะที่เจี่ยนชิวคิดเช่นนี้ นางก็ยื่นมือไปหาเจ้าตัวน้อย ทำท่าจะรับเด็กน้อยน่ารักน่าชังเข้ามาอย่างกระตือรือร้น สุดท้าย… นางได้รับเพียงความว่างเปล่า เพราะหลังจากที่นางยื่นมือออกไป นอกจากเยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่ได้โถมตัวเข้าหานาง เขายังหันไปโถมตัวกลับไปยังอ้อมอกของท่านแม่และท่านพ่อ และยังหัวเราะ ‘ฮ่า’ ออกมาเจี่ยนชิว “…”นางยกมือค้างอยู่เช่นนั้น มีชั่วจังหวะหนึ่งลมปราณและเลือดจะไหลย้อนกลับจริงๆแล้วเยี่ยนอวี๋กลับคิดไม่ถึงว่าเด็กน้อยจะซนขนาดนี้ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจมาก ถึงอย่างไรเจ้าหมอนี่ก็เคยทำเรื่องประเภทนี้มาก่อนกู้หยวนซูในครานั้นก็เคยถูกปฏิบัติด้วยเช่นนี้หากเป็นเช่นนี้ ความรู้สึกที่เด็กน้อยมีต่อกุ่ยหมู่ก็คงไม่ค่อยดีนักเช่นกัน
แม้จะเป็นเช่นนี้ เยี่ยนอวี๋ยังคงอธิบายให้เจี่ยนชิวฟังว่า “เสี่ยวเป่าซุกซนมาก อย่าถือสา”“นั่นน่ะสิ! นายน้อยเจ้านี่นะ!” ซีหวังหมู่จิ้มเด็กน้อยสองสามที“ครานั้นก็หยอกข้าเช่นนี้เหมือนกัน ตอนนี้ให้ซีซีกอดหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ”“ฮ่า…” เยี่ยนเสี่ยวเป่ามุดตัวเข้าไประหว่างท่านพ่อและท่านแม่ของเขา เห็นได้ชัดว่าไม่ยอมให้ซีหวังหมู่อุ้มซีหวังหมู่ได้แต่ถูอุ้งเท้าไปมาอย่างคันไม้คันมือ “ใต้เท้า นายน้อยน่าหมั่นเขี้ยวจริงๆ! น่ารักเกินไปแล้ว”“นั่นน่ะสิและยังเฉลียวฉลาดด้วย” เจี่ยนชิวที่เดิมทีทำตัวไม่ถูกตอนนี้ก็ตั้งสติตอบแล้ว รอยยิ้มยังดูเป็นธรรมชาติ อย่างน้อยใน
