เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เพิ่งลืมตาขึ้น เขาเพิ่งพบว่าดอกไม้บานแล้ว และยังเป็นดอกไม้สีม่วงสวยงามด้วย ทำเอาเขาดีใจจนหัวเราะออกมาจากนั้น…ซู่! ซู่ๆ…ดอกไม้ดอกน้อยสีม่วงนับไม่ถ้วนเบ่งบานเพราะความสุขของเขาราวกับว่าเคลื่อนไหวไปตามอารมณ์ของเขา แกว่งไกวระลอกคลื่นแห่งความสุขออกมา“ว้าว…”เยี่ยนเสี่ยวเป่าจับดอกไม้ดอกหนึ่งยัดใส่ปากทันที เมื่อไม่มีใครคอยดูเขา ดอกไม้จึงถูกเขายัดใส่ปากอย่างรวดเร็ว“นายน้อย…”เทพอัสนีเกาศีรษะ คิดในใจว่าถึงอย่างไรก็เป็นดอกไม้ที่งอกออกมาจากตัวนายน้อยเอง น่าจะไม่มีพิษ แต่แล้ว…แหวะ! แหวะๆ!…เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่คายออกมาหลายทีก็กอดศีรษะของท่านพ่อไว้นิ่งเห็นได้ชัดว่ารู้สึกน้อยอกน้อยใจมาก
ดอกไม้น้อยๆ สีม่วงนับไม่ถ้วนและใบไม้น้อยๆ เหล่านั้น รวมถึงแสงสีขาวที่เป็นชั้นหมอกนั้นก็สลายไปในครานี้ ทว่าต้าซือมิ่งก็ยื่นมือออกมารวบตัวเด็กน้อยเข้าไปในอ้อมอกและลูบหลังของเขาเบาๆ “ไม่อร่อยหรือ” เขาจำได้ว่าดอกไม้ไท่อี่ก็แค่ไม่มีรสชาติ ไม่ได้ไม่อร่อยเสียหน่อย หรือว่าดอกไม้ไท่อี่ที่เปลี่ยนไปของเด็กน้อยรสชาติแย่นะ“ไม่หวาน…”เยี่ยนเสี่ยวเป่าพูดและยังจับปากของตนอย่างน่าสงสาร “เผ็ด!เป่าเผ็ด!”หรงต้าซือมิ่ง “?” รสชาติเปลี่ยนไปจริงๆ หรือ“เจ้างอกออกมาอีกหนึ่งดอกให้พ่อชิมดู” ต้าซือมิ่งสงสัยในรสชาติของดอกไม้ไท่อี่ จะว่าไปแล้ว เขาคิดไม่ถึงเลยว่าเด็กน้อยจะปลุกพลังวิเศษของท่านแม่เขาได้ และยังเป็นฉบับที่พัฒนาแล้วด้วยน
