้าตัวน้อยกลับมองท่านป้าสวยงามที่ท่านลุงของเขาช่วยฟื้นตัวด้วยความสงสัย และถามท่านแม่ของเขาว่า “ใครหรือ”“ท่านแม่ของแม่ ท่านยายของเสี่ยวเป่า” เยี่ยนอวี๋อธิบาย“ท่านยาย? ท่านตา?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเชื่อมโยงได้อย่างเฉลียวฉลาดเยี่ยนอวี๋ลูบศีรษะน้อยๆ ของเด็กน้อยเบาๆ ยิ้มพูดว่า “ใช่แล้วท่านยายและท่านตาเป็นสามีภรรยากัน ก็เหมือนกับท่านแม่และท่านพ่อของเจ้า พวกเขาให้กำเนิดและเลี้ยงแม่และท่านลุงสองคนเหมือนกับที่ท่านแม่และท่านพ่อให้กำเนิดและเลี้ยงเจ้า”“อ๋อ!” เจ้าตัวน้อยที่เหมือนกับฟังเข้าใจหมดแล้ว เขาก็หยักหน้าเยี่ยนอวี๋กลับกวักมือเรียกเอ้อร์เหมา“เอ๋! คุณหนูใหญ่เรียกข้าหรือ” เอ้อร์เหมารู้สึกไม่อยากจะเชื่อ ถึงอย่างไรเขาก็อยู่ใต้คำบัญชาของนายน้อยจวนของตนตลอด คุณหนู
ใหญ่เยี่ยนไม่ค่อยสั่งให้เขาทำอะไรโดยตรง และยิ่งไม่เคยเรียกเขาไปทำอะไรเพียงลำพังด้วยถึงอย่างไรอินหลิวเฟิงก็สงสัยเช่นกัน และยังเข้าไปใกล้เอ้อร์เหมาแล้ว “กูไหน่ไน ท่านเรียกเอ้อร์เหมาทำไมหรือ”“นายน้อย ข้าน้อยไม่มีพื้นที่ส่วนตัวเลยหรืออย่างไร ท่านตามมาเช่นนี้ แย่จะตายไป” เอ้อร์เหมากล่าวจริงจังเพียะ! อินหลิวเฟิงตบท้ายทอยลูกน้องโง่เขลาทีหนึ่ง “เจ้าถูกขายให้ตระกูลอินในโยวตูตั้งแต่เด็ก เจ้ายังคิดจะมีพื้นที่ส่วนตัว?”เอ้อร์เหมา “…” นายน้อยใจร้ายกับลูกน้องเสมอ! แม้แต่ความเป็นส่วนตัวก็ไม่มี! เกินไปแล้ว! กลับไปต้องวาดรูปคนต ่าต้อยสาปแช่งให้นายน้อยไม่ได้
