ัง
เยี่ยนอวี๋อดยิ้มถามไม่ได้ “เช่นนั้นเสี่ยวเป่าให้แม่ชิมดูดอกหนึ่งได้หรือไม่”“ได้ขอรับ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่อ่อนโยนให้ดอกไม้ท่านแม่เขาทันทีและยังทำหน้าเชิดใส่ท่านพ่อเขาด้วยต้าซือมิ่งหยิกแก้มตุ้ยนุ้ยของเด็กน้อย “ครั้งหน้าทำขนมรสดอกไม้ให้เจ้า”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าโถมไปข้างหน้าทุบท่านพ่อของเขาเยี่ยนอวี๋ลองชิมดอกไม้ของเด็กน้อย จากนั้นนางก็พบว่า “รสเผ็ดชาจริงๆ ด้วย สามี ครั้งหน้าใช้เป็นเครื่องปรุงอาหารได้”“ไม่! ไม่! เป่าไม่ชอบ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าคัดค้านสุดฤทธิ์เยี่ยนอวี๋จูบแก้มของเด็กน้อยเบาๆ “แม่กิน ไม่ป้อนเป่า ไม่ทำให้เป่าเผ็ด ให้เป่ากินแค่ของหวานๆ ดีหรือไม่จ๊ะ”“ขอรับ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าดีอกดีใจ เอาใจง่ายมากทว่า… ต้าซือมิ่งที่ยังคงสังเกตสถานการณ์ฝั่งเยี่ยนจื่อเยี่ย เขาก็พูดขึ้นว่า “ตามหลักแล้วสภาพของแม่ยายในยามนี้ควรจะตื่นได้แล้ว”“อาจจะเป็นเพราะวิญญาณสลายไปนานเกินไป หากต้องการฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์คงค่อนข้างยาก แต่มีไม้อู๋ถงและหงส์ผีอยู่ ท่านแม่ต้องฟื้นตัวได้ไม่ช้าก็เร็ว แต่สิ่งที่เจ้ากังวลก็มีเหตุผล อีกสักครู่ข้าจะส่งดวงวิญญาณของท่านแม่ไปที่บ่อหกวิถี เผื่อว่าจะมีวิญญาณ
หลงเหลือไหลเข้าไปในนั้น ติดอยู่ในที่ๆ ไม่รู้จัก” เยี่ยนอวี๋พูดอย่างมีแผนการในใจหรงอี้จึงหายห่วง และยังพิงภรรยา “เช่นนั้นข้าขอพักสักครู่”“อืม” เยี่ยนอวี๋กอดสามีไว้อย่างคุ้นเคย ปล่อยให้สามีของนางพิงอกที่อ่อนนุ่มของนางแล้วเจ
