เยี่ยนอวี๋เห็นดังนั้นก็ยังคงหันไปหาเด็กน้อยอย่างเป็นธรรมชาติและจิ้มแก้มน้อยๆ ของลูก “เสี่ยวเป่าต่อไปห้ามพูดเช่นนี้นะ ไม่มีมารยาท ห้ามวิจารณ์ว่าคนอื่นสวยหรือขี้เหร่”“ขอรับ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่จับแก้มของตนก็ตอบอย่างเชื่อฟังว่า“เป่าผิดไปแล้ว”“ดังนั้น…?” เยี่ยนอวี๋ย้อนถามเยี่ยนเสี่ยวเป่าจึงกล่าวขอโทษกับกุ่ยหมู่ “ขอ โทษขอรับ กุ่ยหมู่”“ไม่เป็นไร” กุ่ยหมู่โบกมือ “หม่อมฉันไม่เป็นไร แต่หม่อมฉันหน้าตาอัปลักษณ์จริงๆ จึงไม่กล้าเผยใบหน้าที่แท้จริงต่อหน้าท่าน”คำพูดนี้มีความนัย ซีหวังหมู่ชะงักเล็กน้อย “ทำไมหรือ หน้าเสียโฉมหรือ”“อ๋อ!” ยมราชรีบพูดขึ้นว่า “กุ่ยหมู่เคยถูกทำร้ายเพราะหลงเข้าไปในหลุมศพ แต่ตามหลักแล้ว ด้วยความสามารถของกุ่ยหมู่ท่านน่าจะหายดีแล้วมิใช่หรือ”“ยังเจ้าค่ะ” เจี่ยนชิวฝืนยิ้ม “ถึงอย่างไรยมโลกก็ไม่ค่อยเหมาะกับข้า”ยมราชไม่ได้พูดต่อและไม่รู้ว่าจะพูดต่ออย่างไร
เยี่ยนอวี๋ไม่ได้ถามให้มากความเพียงแค่จำเรื่องนี้ไว้ ในขณะเดียวกันก็รับเด็กน้อยจากอ้อมอกของต้าซือมิ่งมาเล่นในอ้อมอกของตนเอง“ฮี่…” เด็กน้อยที่ซุกเข้าไปในซอกคอของท่านแม่ก็หัวเราะร่าเห็นได้ชัดว่ากำลังทำตัวน่ารักเยี่ยนอวี๋จูบใบหน้าอวบอ้วนของเด็กน้อย “เจ้านี่นะ” ทำความผิดแล้วอ้อนเก่งที่สุด! เหมือนท่านพ่อเจ้าเลย“ฮ่า…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ออดอ้อนต่อไปก็กอดคอของท่านแม่เขาไว้แน่น จากนั้นก็ยื่นศีรษะออกมาจากซอกคอของท่านแม่เขามองหาท่านพ่อต้า
