ุ่ยหมู่แห่งนี้ด้วยดังนั้นอาศัยมาหลายปีเช่นนี้ก็รู้สึกสบายใจดีเพคะ”“เป็นเกียรติของยมโลกของข้า” ฟ่านเจียงตอบอย่างมีวาทศิลป์“ปฐมราชินี กุ่ยหมู่ครองใจภูตผีในยมโลก ภายใต้การจัดการวิญญาณเร่ร่อนและผีร้ายของนาง สามหมื่นปีมานี้ไม่เคยมีปัญหา
อะไร ทำให้ข้าน้อยสบายขึ้นมากโข ท่านอาจมิทราบ วิญญาณเร่ร่อนและผีร้ายเป็นสิ่งจัดการได้ยากที่สุด เพราะพวกมันซ่อนตัวเก่งมากเหมือนกับข้าน้อยในอดีต ข้าน้อยยังบังอาจบำเพ็ญตบะเป็นเทพสร้างวิถีภูตผีใหม่ขึ้นมา ครานั้นสร้างปัญหามากมายให้สวรรค์เก้าชั้นฟ้า อดีตยมราชในยมโลกจึงตกงาน”เจี่ยนชิวยิ้ม “ท่านยมราชยังรู้ตัวว่าอดีตตนในสมัยหนุ่มมีจิตใจที่เร่าร้อนฮึกเหิมเกินไป สร้างปัญหาให้สวรรค์เก้าชั้นฟ้าไม่น้อย”“แน่นอน แม้สุดท้ายข้าน้อยจะสร้างชื่อให้ตนเองได้ แต่ข้าน้อยรู้ดีว่าพลังความเคียดแค้นและความอาฆาตของวิญญาณเร่ร่อนและผีร้ายส่วนใหญ่นั้นรุนแรงมาก หากปล่อยให้พวกเขาทำตามใจตนเองมีแต่จะทำให้กฎระเบียบของสามโลกและสังสารวัฏหกวิถีปั่นป่วน ไม่เหมาะสมยิ่งนัก” ยมราชบอกว่าการตระหนักรู้ของตนเองยังถือว่าสูงส่งอินหลิวเฟิงแซว “กูไหน่ไน ยมราชท่านนี้อัจฉริยะจริงๆ เพียงแค่ไม่กี่ประโยคก็ล้างความอัปยศทั้งหมดในอดีตของตนจนขาวสะอาดได้”“จะพูดเช่นนั้นก็ไม่ได้…” ยมราชที่ถูกจับได้รู้สึกทำอะไรไม่ถูกทว่าเยี่ยนอวี๋ไม่ถือสาเรื่องเหล่านี้ นางเดินเข้าไปในตำหนักกุ่ยหมู่แล้ว “เทียนตี้ไหว้วานให้ข้ามาหาเจ้า ข้า
