“ท่านพ่อ”“ท่านพ่อ”“ข้าจำได้แล้ว จำได้แล้ว”แอนนาน้อยที่มุดออกมาพร้อมกรงจากกระเป๋าเสื้อผ้าของเด็กน้อย นางกล่าวอย่างมั่นใจว่า “เมื่อครู่นี้คือกลิ่นอายของเทพแห่งสายฝน เจี่ยนชิว”หรงอี้ที่ถูกเรียก ‘พ่อ’ อีกครั้ง เขาก็ขมวดคิ้วงามของตน เด็กน้อยของเขาจับแอนนาน้อยกลับมาด้วยมืออวบอ้วนของเขา “เรียก นายท่าน ไม่ใช่ พ่อ”“ลืมไป…” แอนนาน้อยพูดอย่างตรงไปตรงมา ทว่าการเปิดโปงของนางทำให้เยี่ยนอวี๋ชะงักงัน “เจี่ยนชิว?”“ใช่แล้ว ท่านอาจจะไม่รู้ หลังจากที่สายฝนของเจี่ยนชิวผสานกับพลังมารแล้ว มันจะสร้างพลังหยินชนิดหนึ่งขึ้นมา ซึ่งสามารถอำพรางตัวเป็นเผ่ามารได้ ครานั้นตี้จวิ้นก็ถูกเจี่ยนชิวช่วยไว้ด้วยวิธีแบบนี้” แอนนาน้อยพูดอย่างชัดเจนเยี่ยนอวี๋เลิกคิ้วมองนาง “เช่นนั้นเจ้าจำได้ว่าข้าคือใครแล้ว?”“…ท่านแม่” คำตอบของแอนทำให้ทุกคนตะลึง
เยี่ยนอวี๋ชะงักเล็กน้อย นางคิดไม่ถึงว่าแอนนาจะตรงไปตรงมาเช่นนี้ ยิ่งเมื่อจำอดีตได้แล้วทว่าแอนนาน้อยก็เป็นมารที่ตรงไปตรงมาจริงๆ “ท่านช่วยท่านพ่อไว้ก็เท่ากับช่วยข้าไว้ เรียกท่านว่าท่านแม่ก็ออกจะปกติ”“อ้ะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าโมโหจริงๆ แล้ว “เรียกนายหญิง แม่ ของเป่าพ่อรูปงาม ของเป่า ของเป่า”“เจ้าคนขี้งก” แอนนาน้อยเบ้ปาก “นายหญิงก็นายหญิง นายท่านก็นายท่าน”เยี่ยนเสี่ยวเป่า “…”เขาที่โมโหกระฟัดกระเฟียดโถมเข้าไปในซอกคอของท่านพ่อเขาทันที ไม่สนใจแอนนาน้อยแล้วและยังถูศีรษะไปมาในซอกคอของท่านพ่อเขาร
