ปีแล้วนี่มัน… เหตุใดจู่ๆ จึงมานะ?อย่าว่าแต่เหล่านางฟ้าที่ตื่นตระหนกเลย แม้แต่ตี๋อีเจ้าแห่งวังกว่านเหอ มารดาของเหยาจี นางเองก็ตะลึง นางรีบหนีไปซ่อนตัวในห้องบรรทมด้วยสัญชาติญาณทันที
ถึงอย่างไรตี๋อีก็ไม่เคยบอกบุตรสาวของนางว่านางอยากเจอเทียนตี้ เพราะว่านางไม่อยากให้เทียนตี้เห็นใบหน้าแก่ชราของตนเองจริงๆดังนั้นเมื่อเทียนตี้เข้ามาในวังกว่านเหอก็รู้ทันทีว่าธิดาที่อยู่ข้างหลังคนนี้พูดโกหก เขาสูดหายใจเข้าลึก ไม่ได้โมโห เพราะเห็นแก่ตนเองที่ขาดคุณสมบัติความเป็นพ่อ ทว่าเขาเพิ่งจะหันหลังไปก็รู้สึกปวดศีรษะ สำหรับเขาที่มีฌานตบะระดับนี้แล้ว เรื่องปวดศีรษะเล็กน้อยๆ เช่นนี้ไม่ควรเกิดขึ้น ดังนั้นขณะนั้นเอง… เทียนตี้ก็คิดถึงคำพูดของต้าซือมิ่ง ทำให้เขาเข้าใจบางอย่างทันที น่าเสียดาย…“เสด็จพ่อ?”เหยาจีผู้ซึ่งยืนอยู่ด้านหลังเทียนตี้ ขณะที่นางขึ้นไปประคองเทียนตี้ไว้ก็ใช้เข็มพิษฉีดเข้าไปที่แขนของเทียนตี้และเข็มพิษนี้เหมือนกับเครื่องเร่งความเร็ว ทำให้เทียนตี้ประคองศีรษะและล้มลงในอ้อมแขนของธิดาเหยาจีทันทีเหยาจีหน้าเปลี่ยนสี “เสด็จพ่อ”“ฝ่าบาท” เทพรับใช้ที่ติดตามเทียนตี้มาก็ปรากฏขึ้นข้างหน้าเหยาจีร้องไห้เป็นดอกสาลี่ต้องหยาดฝน “เสด็จพ่อ ท่านเป็นอะไรไปเพคะ ท่านอย่าทำให้เหยาจีตกใจ เสด็จพ่อ…”
“องค์หญิงเหยาจีใจเย็นๆ เพคะ ได้โปรดพาฝ่าบาทไปพักผ่อนอาจจะเป็นเพราะทรงงานหนักติดต่อหลายวัน ข้าน้อยจะไปเชิญปฐมราชินีมา”“ได้ ได้
