ก็ได้ยินเทพรับใช้ที่อยู่ข้างกายเขาเอ่ยขึ้นว่า “เอ่อ… องค์หญิงเหยาจี เกิดเรื่องอันใดจึงลนลานเช่นนี้หรือ ทรงอยู่กับฝ่าบาทไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ”เหยาจีที่ถูกเรียก นางก็เหมือนกับเพิ่งตื่นจากความหวาดวิตกทว่ายังคงส่ายศีรษะอย่างหวาดกลัว “ไม่ใช่ เหยาจีไม่ได้อยู่ด้วย เหยาจีไม่รู้ ไม่รู้…”เหยาจีที่ดูเหมือนคนเสียสติพูดจาวกไปวนมาเช่นนี้ นางก็วิ่งหนีไป
หรงอี้ขมวดคิ้ว เขาฉุกคิดบางอย่างขึ้นได้จึงรีบเดินไปทางที่เหยาจีวิ่งออกมาทันที เพียงแต่ว่าเขาเพิ่งเดินไปเพียงไม่กี่ก้าว องค์หญิงเหยาจีคนนั้นก็วิ่งกลับมาอีกครั้ง “ห้ามเข้าไปนะ”“องค์หญิงเหยาจี ท่านนี้คือจวินโฮ่วของปฐมราชินี เทียนตี้เป็นคนเชิญเขามาพ่ะย่ะค่ะ” เทพรับใช้จำเป็นต้องอธิบาย เห็นได้ชัดว่ากลัวว่าเหยาจีจะไม่รู้จักหรงจวินโฮ่วท่านนี้แต่แล้ว…
