าเทียนตี้ “เหยาจีคารวะเสด็จพ่อและท่านเทพทั้งหลายเพคะ”เทียนตี้ชะงักเล็กน้อยก่อนจะยิ้มว่า “เหยาจีเองหรือ”เทพอัสนีสาบานได้ว่าเทียนตี้คงลืมไปแล้วว่าตนเองมีธิดาองค์นี้สตรีนางนั้นกลับเงยหน้าขึ้นอย่างดีใจ “เสด็จพ่อ ท่านยังจำหม่อมฉันได้หรือเพคะ”เทียนตี้มองหญิงสาวรูปงามคนนี้ก็จำได้จริงๆ “แน่นอน มารดาเจ้าสุขภาพไม่ดีไม่ใช่หรือ เหตุใดเจ้าไม่ดูแลนางในวัง มาที่นี่ทำไมหรือ”“เสด็จพ่อไม่รู้ว่าเสด็จแม่ดีขึ้นมากแล้วเพคะ เพียงแต่ว่าเสด็จแม่เอาแต่คิดถึงเสด็จพ่อ หม่อมฉันจึงรอคอยท่านกลับมาตลอดเวลาจึงมารับท่านที่นี่” เหยาจีค่อยๆ เอ่ยขึ้นเทียนตี้พยักหน้า “เจ้าเป็นเด็กกตัญญู แต่เสด็จพ่อยังมีธุระต้องจัดการ เมื่อเสร็จแล้วจะไปหาเสด็จแม่ของเจ้าที่วังกว่านเหอ เจ้ากลับไปก่อนเถิด”“…เพคะ เสด็จพ่อ” แม้เหยาจีอยากจะพูดบางอย่างแต่สุดท้ายนางก็ยอมจากไปแต่โดยดี
เทพอัสนีตบไหล่เทียนตี้เบาๆ “จะว่าไปแล้ว เจ้าจำได้หรือไม่ว่าเจ้ามีโอรสและธิดากี่คน ตอนนี้ยังมีชีวิตอยู่กี่คน”“พูดถึงเรื่องพวกนี้ทำไม กลับจักรวาลดั้งเดิมเถอะ อาจารย์รอพวกเราอยู่” เทียนตี้เหินไปทางจักรวาลดั้งเดิม ปฏิเสธที่จะตอบแล้วเทพอัสนียิ้มก่อนจะพาเอ้อร์เหมาพวกเขาเข้าไปในจักรวาลดั้งเดิมพร้อมกันเหล่าทวยเทพหายไปในหมู่เมฆมงคล กลายเป็นแสงสีรุ้งทว่าหลังจากพวกเขาจากไปแล้ว เหยาจีที่เพิ่งจากไปกลับเงยหน้ามองท้องฟ้า “เสด็จพ่อ เมื่อหม่อมฉันช่วยทำให้ความปรารถนาของท่านเป็นจริงแ
