จิ่วอิงที่ปกป้องเจ้าตัวน้อยด้วยศีรษะทั้งเก้า มันมองตำหนักไท่ชางอย่างระวังตัวทันทีซีหวังหมู่กระโดดไปข้างหน้าเยี่ยนอวี๋ กลิ่นอายอำมหิตพลุ่งพล่านอินหลิวเฟิงหดกายไปอยู่ข้างหลังเยี่ยนอวี๋อย่างไม่น่าแปลกใจ ทำเอากู้จื่อเฟิงที่เห็นดังนั้นได้แต่ส่ายศีรษะ“นี่มันเรื่องอะไรกันอีก” ในขณะที่หมาป่ายักษ์เฟนเลย์ขนตั้งชันมันก็รู้สึกว่าเรื่องที่มันต้องเจอตั้งแต่ติดตามเจ้านายคนใหม่เกิดขึ้นถี่เกินไปหรือไม่นะ ไม่ให้หยุดพักเลยหรือสุดท้าย… มันเข้าใจผิดไปแล้วเยี่ยนอวี๋ดึงซีหวังหมู่ออก “ไม่ใช่ปัญหา เป็นเรื่องดี”ขณะที่พูดนางก็จูงมือสามีของนางเข้าไปข้างในแล้ว“อ้ะเนะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่า ‘ทิ้ง’ จิ่วอิงทันที เขาบินไปข้างหลังท่านพ่อและยังยกเท้าน้อยๆ ปีนขึ้นไปนั่งบนบ่าของท่านพ่ออย่างคล่องแคล่วซีหวังหมู่เห็นดังนั้นตาก็เป็นประกายอีกครั้ง “นายน้อยน่ารักจังเลย ทำเอาข้าหลงหัวปักหัวปำทุกครั้ง”
“แน่นอน นายน้อยของข้าน่ารักที่สุด” หมาป่ายักษ์เฟนเลย์กระดิกหูอย่างภาคภูมิ ในขณะเดียวกันก็ถามว่า “เหตุใดข้างในจึงระเบิดหรือ”“ข้าเดาว่าน่าจะมาจากพี่ชายทั้งสองของภรรยาอี้เอ๋อร์ ไปดูกันเถอะ” จิ่วอิงพูดพลางกระโจนเข้าไปในตำหนักในขณะเดียวกัน…เยี่ยนชิงและเยี่ยนหงชวนที่ถูกส่งกลับมายังตำหนักโดยหยวนสื่อเทียนจุน พวกเขาก็วิ่งไปยังที่ที่เกิดเสียงระเบิดแล้ว ทั้งสองยังไม่รู้สึกว่าเยี่ยนอวี๋พวกเขากลับมาแล้ว ดังนั้นจึงบังเอิญเจอกันพอดี ทำเอาเยี่ยนชิง
