ดีใจ “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์? เสี่ยวเป่า? ลูกเขย?”“พวกเจ้า…” เยี่ยนหงชวนงงงัน เพราะว่าเมื่อไม่นานนี้เขายังเห็นหลานเขยที่กำลังจะตายและเหลนผู้น่าสังเวชอยู่เลยนี่เพิ่งผ่านไปไม่นานเอง ลองคำนวณดูแล้ว มากสุดก็แค่ครึ่งชั่วยามกว่า?เขาเพิ่งมาถึงจักรวาลดั้งเดิมเอง พวกเขา… พวกเขาก็หายแล้ว?“อ้ะเนะ…”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่จู่ๆ แสร้งเป็นเด็กดี เขาก็โถมตัวเข้าไปในอ้อมอกของเยี่ยนชิง มองท่านตาของเขาอย่างน่าเอ็นดู เพราะว่าเขายังไม่ลืมว่าครั้งที่แล้วตนซ่อนตัวหนีออกไป
เยี่ยนชิงก็ดีอกดีใจทันที “นี่มันภาพลวงตาแน่ๆ ท่านปู่ ภาพลวงตานี่เหมือนจริงมากเลย ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะทำให้รูปร่างหน้าตาของเสี่ยวเป่าในวัยสามเดือนเหมือนจริงเช่นนี้ แถมยังนุ่มและอบอุ่นเมื่อกอดอีกด้วย”“อ๋อ ที่แท้ก็คือภาพลวงตาหรือนี่ มิน่าเล่า” เยี่ยนหงชวนจึงบอกว่าเป็นที่เข้าใจได้ ที่แท้ล้วนไม่ใช่เรื่องจริง เขาก็ว่าทานยาเซียนก็คงไม่หายเร็วเท่านี้“อ้ะเนะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าทุบหน้าอกท่านตาของเขาทีหนึ่ง“อ้ะเนะๆ…”เยี่ยนอวี๋ในครานี้ นางก็เดินเข้ามา “ท่านพ่อ ท่านปู่ทวด”ต้าซือมิ่งเองก็ทักทาย และบอกว่า “มิใช่ภาพลวงตา อาการของลูกเขยดีขึ้นแล้วจริงๆ ขอรับ”“นี่มัน…” เยี่ยนชิงยังไม่ทันเรียกสติคืนได้ เยี่ยนจื่อเสาที่อยู่ในห้องก็คร ่าครวญ “ซี๊ดดด…”“อ้ะเนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าบินเข้าไปเป็นคนแรก“เข้าไปดูพี่รองกันก่อนเถอะ” เยี่ยนอวี๋พูดพลางเข้าไปเห็นเยี่ยนจื่อเสาที่ลุก
