นั่งแล้ว เห็นเขากำลังถูศีรษะของตนเองอย่างเงอะงะ สีหน้าปกติดี จึงรู้ว่าเขาไม่เป็นอะไรมาก
“อ้ะเนะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าโถมเข้าไปในอ้อมอกของท่านลุงรองของเขาทันทีทำเอาเยี่ยนจื่อเสาที่เพิ่งตื่นล้มลงไปอย่างดีใจ “เสี่ยวเป่า? ทำไมคิดถึงลุงรองแล้วหรือ”“เนะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่ามุดเข้าไปในอ้อมอกของลุงรองของเขาเยี่ยนจื่อเสาที่เริ่มฟื้นกลับมาแล้วก็รู้ว่าตนเองอยู่ในความฝันที่ยาวนานมาก และได้รับพลังมากมายจากในความฝันนั้น เขาเผลอระเบิดตัวเองไปเมื่อครู่นี้ทว่าเยี่ยนอวี๋ยังคงช่วยตรวจชีพจรให้พี่รองของนาง เมื่อมั่นใจแล้วว่าเขาไม่เป็นอะไรก็ถามว่า “พี่รองรู้สึกอย่างไรบ้าง วิงเวียนหรือไม่ หรือว่ารู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่”“ไม่ พี่สบายดี แต่ว่าทำไมเสี่ยวเป่าตัวเล็กอีกแล้วเล่า ข้านอนหลับไปนานมิใช่หรือ เหตุใดนอกจากเสี่ยวเป่าจะไม่โตแล้ว ยังหดกลับไปอีกด้วยเล่า” เยี่ยนจื่อเสาสงสารหลานชายจับใจเยี่ยนเสี่ยวเป่าหน้าละห้อยอีกครั้งเพราะถูกพูดถึงเรื่องเศร้า ทว่า…ดวงตางดงามของเยี่ยนอวี๋เบิกขึ้นเล็กน้อยเอ่ยขึ้นว่า “พี่ใหญ่ก็ตื่นแล้วหรือ”“เนะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าหายไปทันที เขาทิ้งลุงรองไปหาลุงใหญ่ของเขาแล้ว
เยี่ยนจื่อเสา “…” เขายังเล่นไม่พอเลยเยี่ยนจื่อเยี่ยที่อยู่ห้องข้างๆ ทันทีที่เขาลืมตาขึ้นก็ถูกเจ้าตัวน้อยน่ารักน่าชังโถมเข้าอย่างจัง “อ้ะเนะๆ”“เสี่ยวเป่า?” เยี่ยนจื่อเยี่ยที่ลุกนั่งขึ้นมาหัวเราะ เขาจูบหลานชายน้อยน่าเอ็นดูคนนี้
