ความรู้สึกราวกับผ่านไปหลายชั่วอายุคนในความฝันค่อยๆ กลายเป็นความจริงในขณะเดียวกัน เยี่ยนอวี๋พวกเขาก็หันมาแล้ว “พี่ใหญ่”“จื่อเยี่ยก็ตื่นแล้วหรือ”“พี่ใหญ่ก็ตื่นแล้วหรือ”เยี่ยนชิงรู้สึกว่าเรื่องดีๆ เกิดขึ้นพร้อมกันกะทันหัน ลูกเขยหายดีแล้ว ลูกชายจอมเซ่อทั้งสองก็ตื่นขึ้นมาในที่สุด เห็นทีจะมีแต่เรื่องดีๆทำให้อินหลิวเฟิงเกิดแรงบันดาลใจทันที “กูไหน่ไน ครานี้ต้องจัดงานเลี้ยงครอบครัวให้ได้นะ ครั้งที่แล้วมีเรื่องด่วน คราวนี้ไม่รีบแล้วใช่หรือไม่ ต้องจัดให้ชื่นมื่นหน่อยแล้ว”“ใช่แล้ว” ซีหวังหมู่สำทับ “เรียกพี่น้องมาให้หมด คราวนี้ตำหนักไท่ชางฟื้นฟูกลับมาอย่างสมบูรณ์จริงๆแล้ว จวินโฮ่วก็ไม่ป่วยแล้ว สมควรจัดงาน”“แดนมืดยังไม่ปกติไม่ใช่หรือ” จิ่วอิงเกริ่นขึ้น“…” ทุกคนเงียบทันที
ซีหวังหมู่ต่อยศีรษะจิ่วอิงทีหนึ่ง “อะไรไม่พูดดันมาพูดเรื่องนี้”“นี่มันเรื่องจริงนี่ กลับไปกินเลี้ยงแล้วต้องหยุดกลางคันอีกเช่นนั้นไม่น่าผิดหวังยิ่งกว่าหรือ” จิ่วอิงคิดว่าตนเตือนในเวลาที่เหมาะสมดีอินหลิวเฟิงพูดต่อไปอย่างรู้ตัวเองดีว่า “โชคดีที่คนพูดไม่ใช่ข้าไม่เช่นนั้นคงจะเป็นจริง”“เจ้าต้องหุบปากไว้ซะ” ซีหวังหมู่และจิ่วอิงไม่เกรงใจแม้แต่น้อยทว่าเยี่ยนอวี๋กลับพูดขึ้นว่า “งานเลี้ยงครอบครัวต้องจัดแน่นอนเทียนตี้และพวกพ้องพวกเขาก็ต้องกลับมา”“นายท่าน?” ซีหวังหมู่มองต้าซือมิ่งอย่างเป็นกังวลเยี่ยนอวี๋ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก นางเหินออกจากตำหนัก
