ยมโลกแม้แต่เยี่ยนเสี่ยวเป่าเอง เมื่อเขาเห็นตัวอักษรสามตัวนั้นก็จับใบหน้าน้อยๆ ของตนเองอย่างรู้สึกสงสัย “เนะ?”แม้จะยังไม่รู้จักตัวหนังสือ แต่เยี่ยนเสี่ยวเป่ามีความสามารถในการจดจำกลิ่นอายได้เป็นอย่างดี เขารู้สึกได้ว่าตัวอักษรสามตัวนี้มีกลิ่นอายในจวน เพราะว่าตัวอักษรสามตัวนี้คือ… ตำหนักไท่ชางเยี่ยนอวี๋โพล่งถามออกไปทันทีว่า “ตัวอักษรสามตัวที่หายไปจากที่สถิตของข้าถูกเจ้าขุดไปหรือ?”“อืม” ต้าซือมิ่งตอบเสียงสูง สีหน้าจริงจัง สง่ามาดมั่น ไร้ซึ่งความอับอายหลังถูกจับได้ว่าตนเป็นผู้ขโมยป้ายชื่อหน้าจวนไปเยี่ยนอวี๋ “…”ชั่วขณะที่นางอ ้าอึ้งก็เหลือบมองต้าซือมิ่ง “ตั้งแต่เมื่อใด”“หลังจากที่เจ้าร่วงหล่นไปไม่นาน ข้าขุดกลับมาเพราะความโมโห แต่ผู้ที่ขโมยกลับมาคือข้าในร่างสีฟ้า” ขณะที่พูด เขาก็จูงภรรยาเดินมาข้างหน้าป้ายอักษรตำหนักไท่ชาง เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อยราวกับได้ใจ
เยี่ยนอวี๋เห็นดังนี้ก็หันมาจูบริมฝีปากของเขาเบาๆ “เจ้าดูได้ใจนะ?” นี่มันแตกต่างจากขุดหลุมฝังศพของนางอย่างไร เยี่ยนอวี๋คิดว่าหากมีหลุมศพของนางจริงๆ เจ้าหมอนี่คงขุดไปด้วยแล้ว ช่างน่า…หรงอี้ที่ประคองท้ายทอยของภรรยาไว้และประกบริมฝีปากลงไปเขาก็รู้สึกได้ใจจริงๆ “หากไม่ใช่เช่นนี้ แล้วข้าจะกลับชาติมาเกิดเป็นต้าซือมิ่งแห่งต้าซย่าครั้นเจ้าเกิดใหม่ในราชวงศ์ต้าซย่าได้ราวกับบุพเพสันนิวาสเช่นนั้นได้อย่างไรเล่า”เยี่ยนอวี๋ประคองใบหน้างดงามนั่นไว้ก่อนจะเ
