ขย่งเท้าจูบไล่จากหน้าผาก ดวงตา จมูกที่สูงโด่ง และลงมาที่ริมฝีปากที่เย็น กราชากหัวใจและทำให้หัวใจนางกราชุ่มกราชวยนั้นหรงต้าซือมิ่งที่รวบตัวเด็กน้อยไว้ดีกว่าเดิม เขาก็รัดปลาน้อยตัวนี้ไว้แน่นกว่าเดิม ไม่ให้นางหนีไปไหนอีกแล้ว ถึงแม้ว่าจากความจำที่เขาได้คืนในยามนี้ ในอดีตของพวกเขายังไม่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งอะไร มันไม่มีอะไรมากไปกว่าการ ‘เห็น’ นาง และขโมยของของนางก็ตามทว่าขณะที่จำเรื่องเหล่านี้ได้… หรงอี้ยังคงรู้สึกถึงการได้สิ่งที่เป็นของตนเองแต่แรกกลับคืนมาอีกครั้ง นี่คือเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ของเขาเตร็ดเตร่ไปมา สุดท้ายก็ยังกลับมาหาเขาอยู่ดีความรู้สึกเช่นนี้… หรงอี้ชอบยิ่งนักก็เหมือนกับความรู้สึกประหลาดปนดีใจและมีความสุขในยามที่ของรักของหวงที่คิดถึงมานานถูกส่งกลับมา
หรงอี้จำความรู้สึกเมื่อครั้น ‘เขา’ ขุดป้ายนี้มาได้เป็นอย่างดี มันเป็นความรู้สึกอึดอัดจากการต้องพลัดพรากทว่า… ไม่ใช่การพลัดพราก แต่มันคือโชคชะตา คือสายใยของสามีภรรยาแล้วจะให้ไม่ดีใจได้อย่างไร…เยี่ยนอวี๋ที่รับรู้สึกความสุขเช่นนี้ของเขา อันที่จริงนางเองก็มีความสุขมากแท้ที่จริงแล้ว สามีของนางพยายามมานานแล้วแท้ที่จริงแล้ว พรหมลิขิตของพวกเขาเกิดขึ้นตั้งแต่แรกแท้ที่จริงแล้ว เอเลน่าและมิคาเอลก็ไม่ได้รู้จักเขาก่อนนางนี่เยี่ยนอวี๋ที่คิดเช่นนี้ เมื่อนางถอนจูบก็เผลอพูดออกมา…หรงอี้ที่ได้ยิน เขาก็จูบเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ที่อิงคอและไหล่ของเขา กึ่งยิ้
