็จะหยุดด้วยใช่หรือไม่” เยี่ยนอวี๋ถามต้าซือมิ่งอยากจะพูดว่า เรายังมีเวลาเพียงพอแต่เยี่ยนอวี๋มองไปที่เขา มองดวงตาล ้าลึกไร้ที่สิ้นสุดคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความถือมั่น ทำให้หรงอี้รู้ว่า ภรรยาต้องการฟังความจริงเขาจึงพยักหน้า “อืม”เยี่ยนอวี๋แตะหน้าผากของเขาด้วยหน้าผากของนาง “เจ้าไม่ต้องกังวลไป ข้าจะได้ฝึกมือด้วย”หรงอี้ยิ้ม มือข้างหนึ่งประคองใบหน้าเนียนนุ่มของภรรยาไว้กล่าวด้วยน ้าเสียงอ่อนโยนว่า “อืม ไม่กังวล ภรรยาต้องปกป้องข้าให้ดี”“เช่นนั้นออกไปกันก่อนเถอะ” เยี่ยนอวี๋พูดพลางเก็บตัวอักษร‘ตำหนักไท่ชาง’ สามตัวใส่ถุงวิเศษแล้วเยี่ยนเสี่ยวเป่าดีอกดีใจ “อ้ะเนะๆ เนะๆ…” ออกไปเป่าก็จะโตแล้วพูดได้แล้ว ดีใจจัง… รีบไปเถอะ~เยี่ยนอวี๋อุ้มเด็กน้อยที่ดีใจกระดี๊กระด๊าไว้และโอบเอวบางของสามีนางไว้แน่น รู้สึกอิ่มเอมมาก
เมื่อก่อนนางไม่เคยคิดว่าในวันหนึ่งนางจะมีลูกและสามีของตนเอง และยังเป็นสามีที่นางรู้สึกชอบจากใจมากเช่นนี้แค่… แค่รู้สึกว่าทุกอย่างลงตัวมากและความลงตัวนี้ ในเมื่อนางได้มาแล้วก็ย่อมไม่ปล่อยให้ต้องสูญเสียไปสวรรค์เก้าชั้นฟ้า แอตแลน จักรวาลรกร้างสามมหาจักรวาลนี้นางก็จะไม่ปล่อยให้พวกมันมีปัญหานาง ปฐมราชินีหยวนชูแห่งตำหนักไท่ชาง เยี่ยนอวี๋ที่กำเนิดในยุคไท่อี้ เกิดปัญญาในยุคไท่ชู ท้ายที่สุดจะต้องคลี่คลายปัญหาทุกอย่างได้…ในขณะเดียวกัน อินหลิวเฟิงก็พูดคุยกับตระกูลทั้งสิบในเจดีย์เสร็จแล้ว เมื่อเยี่ยนอวี๋พ
