วกเขาออกมา เหล่าผู้แข็งแกร่งพากันหมอบกราบ “ขอบพระทัยปฐมราชินี ขอบพระทัยองค์จักรพรรดิ ขอบพระทัยนายน้อย”อินหลิวเฟิงรีบขึ้นหน้าพูดว่า “กูไหน่ไน ต้าซือมิ่ง ข้าบอกพวกเขาแล้วว่าเมื่อครู่นี้ท่านเสี่ยวเป่าช่วยเหล่าทารกน้อยไว้ ข้ายังบอกอีกว่าท่านทั้งสามเป็นเทพสวรรค์ที่สถิตลงมาช่วยคลายทุกข์ให้พวกเขา”
นี่ถือว่าเป็นคำอธิบายที่เหมาะสมที่สุดแล้ว ช่วยลดปัญหาไปได้มากมายเยี่ยนอวี๋จึงมองไปที่เด็กน้อย “เสี่ยวเป่า ปล่อยทารกเหล่านั้นออกมาเถอะ”“เนะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าหยิบถุงของเขาออกมา เริ่มหยิบทารกน้อยทีละคนออกมาอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย และยังมีท่าทีอาลัยอาวรณ์ด้วย “อ้ะเนะๆ?” เป่าอยากเก็บคนหนึ่งไว้เล่นเป็นเพื่อน ได้หรือไม่ขอรับเยี่ยนอวี๋ที่ฟัง ‘เข้าใจ’ แล้ว นางย่อมไม่อนุญาต “ไม่ได้หรอกจ๊ะพ่อแม่ของพวกเขาก็เหมือนกับท่านพ่อและท่านแม่ของลูก ไม่อยากแยกกับลูกของตนเอง”“เนะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าจึงหยิบทารกน้อยคนสุดท้ายออกมาบิดาของทารก บุรุษสูงเจ็ดฉื่อปล่อยโฮออกมาทันที “รุ่ยเอ๋อร์เทียนซินเจ้าเห็นหรือยัง รุ่ยเอ๋อร์ของเรากลับมาแล้ว เทียนซิน…”เทียนซิน คงเป็นสตรีที่ก่อนหน้านี้พยายามจะช่วยลูกของตนเองเสี่ยงชีวิตตนเองบุกเข้าไปในตำหนัก แต่กลับกระเด็นออกมาและตายคาที่คนนั้นเยี่ยนอวี๋จึงพูดขึ้นว่า “พาภรรยาเจ้ามา”
“ปฐมราชินี…” ชายหนุ่มวัยกลางคนคนนั้นชะงักเล็กน้อย จนเมื่อคนในตระกูลของเขาเร่งเร้า เขาจึงรีบอุ้มศพภรรยามาส่วนเยี่ยนอ
