เขา ‘พบเจอ’ นาง เจ้าปลาน้อยตัวนี้เมื่อนานมาแล้ว ตั้งแต่วินาทีที่นางเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง… เขาก็รู้จักนางแล้ว แต่เขาในครานั้นยังอยู่ในจักรวาลทางเหนือ ถือว่าเป็นความบังเอิญ จิตเหนือสำนึกของเขาออกจากจักรวาลแห่งนั้น เขาได้เห็นนางที่กำลังก่อตัวจุติเป็นร่างจริงในครานั้น… เขา ‘หลงใหลในความงาม’ ของนางเหมือนกับตอนที่อยู่ริมแม่น ้าเย่ว์หมิง รู้สึกว่านางวิจิตรงดงามไปเสียทุกส่วน เป็นสตรีที่งดงามที่สุดที่เขาเคยเจอมาเขาในยามนั้นจึงคิดไว้ว่าหลังจากผ่านพ้นพิบัติกาลแล้ว เขาจะต้องแต่งสตรีนางนี้เข้าเรือน ไม่คิดว่าเขายังไม่ทันลงมือ เจ้าปลาน้อยตัวนี้กลับว่ายเข้ามาหาเขาเอง เข้ามาอยู่ในหัวใจของเขาและอาศัยอยู่ในวิญญาณของเขาเองเสียก่อนต้าซือมิ่งเช่นนี้… ทำให้เยี่ยนอวี๋หูร้อนผ่าว ถามว่า “เจ้า จำได้แล้วหรือ”หรงอี้ที่เห็นใบหูของภรรยาค่อยๆ เปลี่ยนจากสีขาวเป็นสีชมพูเขาก็จูบใบหูของนางเบาๆ พูดด้วยรอยยิ้มเล็กน้อยว่า “อืม”เยี่ยนอวี๋ที่เงียบงัน นางก็มุดตัวเข้าไปในซอกคอของเขาอย่างเขินอาย จู่ๆ ก็เข้าใจว่าคำว่า ‘ไม่ใช่แค่…’ ของผู้ชายคนนี้หมายความว่าอะไรแล้วนางก็…
“เนะ”เด็กน้อยบินกลับมาแล้วเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ลากมังกรยักษ์และสอดมุกมังกรเม็ดนั้นในเสื้อผ้าบินกลับมาหาท่านพ่อและท่านแม่ของเขา หลังจากที่เขาทิ้งมังกรยักษ์ลงก็ ‘พูด’ พลางบินอย่างดีอกดีใจ “อ้ะเนะๆ เนะๆ…” เป่าฉุดยอด เป่าเก่งที่สุด รีบชมเป่าสิ…หรงต้าซือมิ่งที่กอดภรรย
