าไว้ เขาก็แบ่ง ‘ความสนใจ’ ให้เล็กน้อยเขาใช้มือเรียวยาวลูบศีรษะโล้นๆ ของเด็กน้อย กล่าวชมว่า “ใช่แล้วเสี่ยวเป่าสุดยอด เก่งที่สุดเลย”“ฮ่า…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าหัวเราะอีกครั้งไม่เพียงเท่านี้ เขายังทำท่าจะจับมือของท่านแม่เขา “เนะ เนะๆ…”ท่านแม่ก็ชมเป่าด้วยสิ…เยี่ยนอวี๋เข้าใจสิ่งที่เด็กน้อยต้องการ แต่ยังรู้สึกเขินอายไม่หายเลยทว่าเจ้าตัวน้อยบินไปข้างหลังท่านพ่อ ส่งเสียงเรียกท่านแม่ที่อยู่ในซอกคอของท่านพ่อเขาไม่หยุด “อ้ะเนะ เนะๆ” แม่ดูเป่าเร็วเข้า เป่าอยู่นี่
เยี่ยนอวี๋จำใจต้องมองไปที่เด็กน้อยอย่างช่วยไม่ได้ ใบหน้าที่ระรื่นจนมีสีแดงระเรื่อและดวงตาเป็นประกายคู่นั้นทำให้เยี่ยนอวี๋อดตกหลุมรักไม่ได้ นางยิ้มให้พูดว่า “เสี่ยวเป่าเก่งจริงๆ”“ฮ่า…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ดีใจโถมเข้าไปใกล้ท่านแม่ของเขาและจูบท่านแม่ของเขาสองสามที “อ้ะเนะๆ…” แม่สวย แม่สีชมพูดูดีจังเลย…เยี่ยนอวี๋ผละตัวออกมาโอบเด็กน้อยเข้ามาในอ้อมอก ต้าซือมิ่งเองก็เปลี่ยนท่า เขาโอบภรรยาและลูกเข้ามาในอ้อมอกพร้อมกันหลังจากที่เยี่ยนอวี๋จูบเด็กน้อยน่ารักน่าชังแล้วก็ตำหนิสามีนางว่า“ต่อไปห้ามพูดเหลวไหลเช่นนี้อีกนะ” น่าอายมากเลย ในที่สาธารณะเช่นนี้ หากว่า… เยี่ยนอวี๋ที่ไม่อยากคิดต่อไปก็หยิกหน้าอกของต้าซือมิ่งเบาๆต้าซือมิ่งจับมือของนางไว้ ยิ้มพลางย้อนถามว่า “พูดเหลวไหลอะไรหรือ”เยี่ยนอวี๋ถลึงตาใส่เขาต้าซือมิ่งหัวเราะ “ข้าไม่ใช่แค่มีใจใหญ่เท่านั้น ข้ายัง
